فال حافظی که نباید ردش کنی

شماره ۲۶۲ حافظ از گفته‌ها و شکواییه‌های دوران جوانی شاعر و مربوط به اوایل حکومت امیر مبارزالدین است که به دستور او در میخانه‌ها را بسته بودند. حافظ به دنبال کسی می‌گردد که اوضاع افرادی را که از دست اقدامات شاه دلخون شده‌اند، بازگو کند. در انتهای غزل می‌گوید اگر عمر حافظ کفاف دهد، دوباره در میخانه‌ها گشوده خواهد شد. حال خونین دلان که گوید باز وز فلک خون خم که جوید باز شرمش از چشم می پرستان باد نرگس مست اگر بروید باز جز فلاطون خم نشین شراب سر حکمت به ما که گوید باز هر که چون لاله کاسه گردان شد زین جفا رخ به خون بشوید باز نگشاید دلم چو غنچه اگر ساغری از لبش نبوید باز بس که در پرده چنگ گفت سخن ببرش موی تا نموید باز گرد بیت الحرام خم حافظ گر نمیرد به سر بپوید باز