KERCE ME MUA

Kërce me mua sonte, pa pyetur ku do të na çojë kjo natë, le t’i lëmë orët të bien nga muret, e kohën jashtë derës ta mbajmë pak. Zgjatma dorën, mos thuaj asgjë, se sonte heshtja di mirë të flasë, hëna na ka shtruar dritën në dysheme, e muzika zemrën na e thërret në vals. Fustani rrotullohet si valë deti, era ia vjedh aromën pranverës, e çdo hap që bëjmë mbi parket i shkruan një kujtim të ri mbrëmjes. Kërce me mua, sikur nata s’ka mbarim, sikur bota jashtë kësaj salle s’ka as emër, as drejtim. Kërce me mua, pa thënë asnjë fjalë, se ka gjëra që zemra i kupton kur dy hapa bëhen një vallëzim. Kërce me mua… veç edhe këtë këngë, veç edhe këtë natë, derisa hëna të lodhet duke na parë. Kërce me mua ngadalë, mos ia prish ritmin këtij çasti, se lumturia nganjëherë vjen pa trokitur e ikën kur e pyet: “Sa do zgjasësh?” Le të na marrë muzika përdore, si lumi dy gjethe mbi ujë, ti një hap, unë një tjetër, e mes nesh çdo gjë në sinkron. Dritat treten mbi fytyra, nata vesh kadifenë e saj, e zemra, kokëfortë si gjithmonë, i thotë arsyes: “Sonte mos më ndaj.” Nëse nesër gjithçka ndryshon, nëse rrugët tona marrin tjetër anë, sonte mos e pyet të ardhmen, sonte veç ma zgjat dorën prapë. Se disa çaste s’duan përjetësi, duan vetëm të jetohen mirë, aq bukur sa kur të bëhen kujtim të vazhdojnë ende të kërcehen me dashuri. Kërce me mua, sikur nata mos të kishte mbarim, le të na humbasë muzika diku mes dritës dhe agimit. Kërce me mua, derisa bota të heshtë përreth, se ndoshta jeta është pikërisht kjo— një këngë e shkurtër, dy duar që zgjaten, dhe guximi Të kërcejmë para se muzika të heshtë. Kërce me mua… edhe pak. Se nata ikën. Po ky vallëzim do të mbetet.