Ben Artık Onu Sevmeyeceğim

Toksik ilişkilerin en büyük yanılgısı, acının sevginin büyüklüğüne kanıt sayılmasıdır. İnsan çok acı çekiyorsa çok sevdiğini, çok fedakârlık yapıyorsa ilişkiye çok değer verdiğini düşünmeye başlayabilir. Oysa sevgi ile kendinden vazgeçmek aynı şey değildir. Bir ilişki, insanın kendisini sürekli açıklamak zorunda kaldığı; değerini karşısındakinin ilgisiyle ölçtüğü; görülmek, anlaşılmak ve sevilmek için kendi sınırlarından vazgeçtiği bir yere dönüştüğünde artık yalnızca iki insan arasındaki bağdan söz etmeyiz. İnsanın kendi varlığıyla kurduğu ilişki de bozulmaya başlamıştır. Ne Yapmalı? Belki ilk soru “Onu hâlâ seviyor muyum?” olmamalı. Daha temel bir soru sorulmalı: “Onun yanındayken ben kim oluyordum?” Kendimi özgürce ifade edebiliyor muydum? Sınırlarımın bir değeri var mıydı? Olduğum hâlimle görülüyor muydum, yoksa sevilmeye devam edebilmek için sürekli başka birine mi dönüşüyordum? Çünkü sağlıklı sevgi insanı kendisine yabancılaştırmaz. Ve bazen bir ilişkiden çıkmak, bir başkasından vazgeçmekten çok daha büyük bir şeydir: İnsanın kendi varlığını yeniden kendisine teslim etmesidir. ben artık onu sevmeyeceğim kapıma gelsede dönmeyeceğim. diz çöküp önümde yalvarsa da geçtiği yollardan geçmeyeceğim. sen kimseyi sevemezsin gözyaşını silemezsin seni seven herkesi olduğu gibi göremezsin içimde saklı bir yangın olmadı bana hiç saygın. kırık kalbimde sızıyorken sen neden acı çekiyorum ben sen kimseyi sevemezsin gözyaşını silemezsin seni seven herkesi olduğu gibi göremezsin Söz & Müzik: Rigel #rigelnoir #rigelinfeneri #senianlayanşarkılar #rigelarte #felsefimüzik #edebiyatvemüzik #aşk #ayrılık #yalnızlık #özsaygı #insan #ilişkiler #varoluş #şarkı #kendimeşarkılar