Księga Ezdrasza | Najbardziej WYCZEKIWANY Powrót Izraela i Odbudowa, Która Wyglądała na Niemożliwą

Film przedstawia pełne omówienie biblijnej Księgi Ezdrasza. Historia zaczyna się od upadku Babilonu i władzy Persji: w pierwszym roku panowania Cyrus wydaje dekret pozwalający wygnańcom z Judy wrócić do Jerozolimy i odbudować dom Boży. Naczynia świątynne zabrane przez Nabuchodonozora zostają wydane Szeszbassarowi, który odprowadza je do Jerozolimy wraz z powracającymi. Rozdział drugi rejestruje społeczność powracających — 42 360 osób, ponad 7000 niewolników i niewolnic oraz 200 śpiewaków — pod wodzą Zorobabela, przyszłego przywódcy świeckiego, i Jozuego, arcykapłana. W rozdziale trzecim lud odbudowuje ołtarz, obchodzi Święto Namiotów i wznosi fundamenty świątyni; starsi płaczą przy wspomnieniu pierwszej świątyni, a młodsi wołają z radości. W rozdziale czwartym sąsiedzi, po odrzuceniu ich propozycji współpracy, zaczynają podkopywać dzieło; pisemne oskarżenia za panowania Aswerusa i Artakserksesa kończą się przymusowym wstrzymaniem prac aż do drugiego roku Dariusza. Rozdziały piąty i szósty: prorocy Aggeusz i Zachariasz wzywają zniechęcony lud do wznowienia budowy; namiestnik Zatrzecza Tattenaj bada sprawę przed Dariuszem, a odnaleziony w Ekbatanie dekret Cyrusa sprawia, że koszty dzieła pokrywa skarbiec królewski. Świątynia zostaje ukończona w szóstym roku Dariusza, poświęcona z radością, a społeczność celebruje Paschę i Święto Przaśników. Rozdziały siódme i ósme przenoszą akcję do czasów Artakserksesa: kapłan i skryba Ezdrasz, biegły w Prawie Mojżeszowym, wyrusza z Babilonu do Jerozolimy; po drodze posyła ludzi do Kasifii do Ido, by uzupełnić brakujących lewitów, ogłasza post nad rzeką Aawą, waży powierzone srebro i złoto, a skarby docierają na miejsce nietknięte i zostają ponownie zważone. W rozdziałach dziewiątym i dziesiątym Ezdrasz dowiaduje się o mieszanych małżeństwach z ludami Kanaanu, w które wplątani są także kapłani i przywódcy. Rozdziera szaty i publicznie wyznaje winę; na zgromadzeniu w deszczu Sekaniasz proponuje przymierze i reformę zgodną z Prawem. Przez trzy miesiące starsi badają przypadki, a lista winnych obejmuje kapłanów, lewitów, śpiewaków, odźwiernych i zwykłych Izraelitów. Księga kończy się bez triumfalnej celebracji: zewnętrzna odbudowa bez przemiany serca pozostaje niedokończona. Wideo domyka się zaproszeniem do osobistej refleksji i ewangelicznym wezwaniem do nawrócenia przez Jezusa Chrystusa. Księgi Ezdrasza i Nehemiasza przez wieki stanowiły jedną całość i dopiero około 1500 roku zaczęto je traktować osobno. Oryginalny tekst spisano w dwóch językach: hebrajskim i aramejskim. To aramejskie fragmenty (niektóre listy i dokumenty perskie) bywały przedmiotem krytyki biblistów, ale odkrycia w Elefantynie w Egipcie, gdzie znaleziono żydowską kolonię wojskową z V wieku przed Chrystusem, potwierdziły zbieżność języka i stylu tych dokumentów z reskryptami cytowanymi w księdze (pl.wikipedia.org/wiki/Ksi%C4%99ga_Ezdrasza). Sam powrót wygnańców wpisuje się w szerszą politykę Cyrusa II Wielkiego, który panował w latach 559–529 i słynął z tolerancji wobec lokalnych tradycji religijnych podbitych ludów. Niektórzy badacze sądzą, że król mógł wręcz utożsamiać Jahwe z Ahura Mazdą, bóstwem zaratusztrianizmu, jednej z najstarszych religii monoteistycznych (wiara-rozumna.5v.pl/2024/06/20/ksiega-ezdrasza-ezd-1-44/). Odbudowa świątyni trwała 21 lat i została ukończona w 516 roku przed Chrystusem. Uroczystość poświęcenia opisuje Tygodnik Powszechny (tygodnikpowszechny.pl/powrot-z-wygnania-156013): złożono wtedy sto byków, dwieście baranów, czterysta owiec i dwanaście kozłów, a starsi ludzie, pamiętający pierwotną świątynię Salomona, płakali, gdy młodsi świętowali. Ciekawostką jest też spór naukowy o kolejność wydarzeń: do dziś dyskutuje się, czy Ezdrasz działał przed Nehemiaszem, czy po nim, bo chronologia księgi nie jest tu jednoznaczna.