Panna Marple: Portret, który szeptał po północy

W starym dworze Ashcombe Hall, gdzie zapach politury mieszał się z wonią zapomnianych róż, Panna Marple zostaje zaproszona przez Sir Lionela Ashcombe’a — ostatniego z rodu — na weekend „spokojnego towarzystwa”. Jednak pod eleganckimi rozmowami i manierami kryje się coś niepokojącego. Portret kobiety w karmazynowym aksamicie, Eveline Ashcombe, zdaje się ożywać po północy, a jego szept budzi lęk wśród domowników. Wraz z nadejściem burzy w murach dworu odżywają stare tajemnice: dawna miłość, zdrada i zbrodnia, które przez pokolenia były starannie ukrywane. Panna Marple, z typową dla siebie spokojną przenikliwością, zaczyna dostrzegać drobne szczegóły — zapach bzu niepasujący do pory roku, pęknięcie w ramie obrazu, niepokój w oczach młodej Julii. Gdy pojawiają się listy, dawne wyznania i zatarte ślady winy, staje się jasne, że duch, który nawiedza Ashcombe Hall, wcale nie pragnie zemsty… lecz prawdy, która została zamalowana warstwą rodzinnych kłamstw.