ข้อความสุดท้าย (LAST MESSAGE) : THINGS I LEARNED LATE

ตอนนั้นตอนคิดเพลงนี้กำลังกลับไปอ่านข้อความของคุณพ่อที่เสียไป ข้อความมันก็ค้างอยู่จนถึงตอนนี้ [Verse 1] คืนนี้นอนไม่หลับอีกแล้ว เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนผ่านรูปถ่ายเก่า ๆ กับบทสนทนาที่ยังค้างอยู่ มีทั้งเรื่องไร้สาระ มีทั้งเรื่องที่ลืมไปแล้ว และมีข้อความหนึ่งใที่ฉันหยุดอ่านทุกครั้ง [Pre-Chorus] ตอนที่มันถูกส่งมา ก็เป็นแค่วันธรรมดาวันหนึ่ง ไม่มีใครรู้เลย ว่ามันจะกลายเป็นครั้งสุดท้าย [Chorus] “ถึงบ้านหรือยัง” ข้อความสั้น ๆ แค่นั้น ไม่มีคำว่าคิดถึง ไม่มีคำว่ารักกัน แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ยิ่งอ่านยิ่งเข้าใจ บางคำธรรมดา กลับมีค่ากว่าที่คิดไว้ [Verse 2] ฉันเคยเชื่อว่าพรุ่งนี้ ยังมีเวลาอีกมากมาย ยังมีเรื่องให้เล่า และคำหลายคำที่ค้างอยู่ แต่ชีวิตไม่เคยบอก ว่าหน้าไหนคือหน้าสุดท้าย ของบทสนทนา ระหว่างคนสองคน [Pre-Chorus] หลายปีผ่านไปแล้ว แต่ข้อความนั้นยังอยู่ เหมือนเจ้าของข้อความ ไม่เคยหายไปไหน [Chorus] “กินข้าวหรือยัง” “วันนี้เหนื่อยไหม” คำถามเดิม ๆ เหล่านั้น ยังอยู่ตรงที่เดิม เปลี่ยนแค่คนส่งใที่ไม่กลับมาอีกแล้ว ทิ้งไว้เพียงความคิดถึงใในตัวหนังสือไม่กี่บรรทัด [Bridge] ถ้ารู้ว่านั่นคือครั้งสุดท้าย ฉันคงตอบยาวกว่านั้น คงไม่ปล่อยให้บทสนทนาใจบลงง่ายดายแบบนั้น แต่ชีวิตไม่เคยบอกใคร ล่วงหน้าเลยสักครั้ง [Final Chorus] ข้อความเดิมยังอยู่ ในหน้าจอเครื่องเดิม ฉันเป็นคนเดียวใที่เปลี่ยนไปทุกปี ยิ่งอ่านยิ่งเข้าใจ ว่าสิ่งที่มีค่าที่สุด ไม่ใช่ถ้อยคำสวยงามใแต่เป็นคนที่ส่งมันมา [Outro] คืนนี้ฉันอ่านมันอีกครั้ง แล้ววางโทรศัพท์ลงช้า ๆ ยิ้มให้ความทรงจำ ที่ยังไม่เคยหายไป