8 Soemerische Omschrijvingen van de Menselijke Ziel Die Geen Geloof Onderwijst

In deze video neem ik je mee naar Zuid-Irak, het land tussen de Tigris en de Eufraat, waar Soemerische kleitabletten volgens dit betoog acht afzonderlijke, benoemde componenten van de menselijke ziel beschrijven: ouder dan de Griekse psyché en het Hebreeuwse nefesj, en door geen enkele religie volledig overgenomen. Ik laat zien waarom latere tradities — Egyptenaren, Hebreeën, Grieken, gnostici — volgens deze lezing slechts fragmenten hebben behouden. Daarna doorlopen we alle acht. De Zi, de animerende levensadem die volgens het epos van Atrahasis werd gemengd uit klei en het vlees en bloed van de gedode god Welu. De Gidim, het geheugenarchief dat na de dood blijft voortbestaan, zoals beschreven in De Afdaling van Inana. De Nam-lu-ulu, de essentiële identiteitscodering op de tabletten van het lot, die Anzu in het Lugal-e-verhaal steelt. De Me, installeerbare 'programma's' die Enki aan Inana overdroeg en die de Ashipu-specialisten konden repareren. De Zi-udug, de geestelijke dubbelganger in een niet-fysisch domein, verwant aan gnostische ideeën. De Lamma, het kalibratiemechanisme naar het goddelijke veld, dat vertrekt zodra je je eigen wezen verradt. De Udug-hulu, de gecorrumpeerde dubbelganger die valse begeleiding simuleert en ritueel verwijderd moest worden. En de Eden, de drempelcapaciteit voor overtochten tussen domeinen: ik lees De Afdaling van Inana als technische beschrijving van zo'n kruising, waarvan de Gudug — hij die overstak en terugkeerde — het voltooide resultaat zou zijn. Vervolgens bespreek ik hoe de tempels dienstdeden als onderhoudsfaciliteiten voor deze zielarchitectuur, waarom de Soemeriërs zelf verklaarden dat ze deze kennis van de Anunnaki hadden ontvangen, en hoe de zondvloed, uitgevaardigd door Enlil, die directe begeleiding zou hebben beëindigd. Ook trek ik naar Göbekli Tepe in Turkije, waar Klaus Schmidt een ruim 11.000 jaar oud, opzettelijk begraven steencomplex opgroef dat ik naast deze architectuur leg. Ik sluit af met het gebroken tablet in Philadelphia met zijn ene unieke woord, en met de kernconclusie: geen instelling is nodig, de tabletten zijn een handleiding, en de overtocht begint waar jij nu bent. Voor wie wil weten waar deze verhalen vandaan komen: het Atrahasis-epos is een Akkadisch gedicht uit de zeventiende eeuw voor Christus, bekend van brokstukken die nu in het British Museum liggen. Daarin schept Enki samen met de moedergodin Mami de mensheid nadat de Igigi-goden in opstand kwamen tegen het zware werk, en na drie plagen, eindigend in de zondvloed die Enlil uitzond omdat het lawaai van de mensen hem uit zijn slaap hield (nl.wikipedia.org/wiki/Atrahasis-epos). Die keten van rampen voorafgaand aan de vloed is ouder dan het verhaal op het elfde tablet van Gilgamesj, dat er grotendeels op teruggrijpt. Ook De Afdaling van Inana bestaat in twee versies, een Oud-Babylonische Soemerische en een latere Akkadische waarin Ištar de hoofdrol draagt. Ninšubur vraagt achtereenvolgens Enlil en Nanna om hulp, beiden weigeren, en pas Enki creëert twee wezens die Inana met de plant en het water des levens weer opwekken (religies-overzichtelijk.nl/pdf-teksten/02.%20Griekse%20mythen%20en%20Mesopotami%C3%AB%20%28Penglase%29.pdf). Dat patroon, dat alleen de god van de wijsheid een weg terug naar boven kent, past precies bij de lezing van de Eden in de video. Voor het kader van de Anunnaki en de schepping uit het bloed van een gedode god: de Enuma Elisj werd jaarlijks gereciteerd tijdens het Akitu-festival en is eigenlijk een herordening van oudere Soemerische mythen rond Marduk, die pas in de tijd van Hammurabi tot beschermgod van Babylon werd verheven (historiek.net/enuma-elisj/47409/). De Soemerische stof zelf is dus ouder dan de Babylonische verwerking ervan, en juist die oudste laag zit vol namen en functies die de latere tradities hebben laten vallen.