Şiir | Sıkıştım Kaldım | Seyfullah İsmail Çelik

Kendi şiirlerimden "Sıkıştım Kaldım" şiirimi seslendirdim. Keyifli dinlemeler... Sıkıştım Kaldım Vurulmuşum, Umuda gebe taze kırlangıçlar gibi Kırıldı körpe kanadım, uçamaz oldum. Son gün filiz verecek bir gül gibi Döndü devran, açamaz oldum. Döküldü kelimeler, perde çekildi sırra Her şey apaçık görünür sandım Ben bu dünyada doğruyla yanlış arasında Sıkıştım kaldım. Bir lahza olsun kaçırma gözlerini Yabanda tüneyen ceylanlar gibi Son yudum da olsa duysam sesini Sarayda inleyen bülbüller gibi Heyhat sallandı perdeler, Yansıdı gölge-i hülya, sessiz edası Doyumsuz kaldı dinlemeler Kulakları mest eden eşsiz sedası Hecesiyle var oldum, mürekkebin karasında Bu şarkı hiç bitmez sandım Bir kulak, bir çift dudak arasında Sıkıştım kaldım. Yaktın gönül hanemi harap eyledin Yıktın hayal-i hakikati, turab eyledin Vahayı kurak, yolcuyu bitap, yolu ırak eyledin Bu çile geçmez, bu yol bitmez sandım, İnsan ne kadar cahilmiş değil mi? Ben yakın ile uzak arasında, Sıkıştım kaldım. Çiğnetmem, çiğnetemem kimseye gururumu Mahzun bir derviş misali büktüm boynumu Çıktım yola, Asıl sevgilinin visali uğruna Kalem, kâğıt ve mürekkep aldım koynuma, Bu derdi terkip eder, yazarım sandım, Aldandım… Sessiz çığlıklarımı toprağa gömüp Gurur ile ayaklar altında Sıkıştım kaldım Ve terk ettim istenmediğim yeri Yol karanlık, yol soğuk ve zemheri Kim bilir, belki kafestense özgürce bir dala Engin bir dağa, sert bir taşa Yumuşak bir şekilde konarak Söylemek hayat türküsünü… Hangi cahil hesap etmeye cüret edecek Saf bir kalpte kurulan hayalin ölçüsünü Şimdi içimden geleni söylemek gelir içimden Gidenden kalmayı, cahilden bilmeyi Kalpsizden duymayı, görmeyi ve sevmeyi Kavradım. O’nsuz bir kalbin yanmayacağını, O’ndan başkasının anlamayacağını Anladım Ben ateş ile göz yaşı arasında Sıkıştım kaldım. Düşmek mi? Kalkmak içindir ey arkadaşım! Dizlerinin tozunu çırpacaksın Çünkü Rabb’in sana verecek Ve sen Bundan hoşnut olacaksın.