غزل شماره ۸ حافظ

سحر بلبل حکایت با صبا کرد که عشق روی گل با ما چه‌ها کرد از آن رنگ رخم خون در دل افتاد و از آن گلشن به خارم مبتلا کرد خوشا شیراز خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش خداوندا نگه دار از زوالش خوشا شیراز خوشا شیراز غلام همت آن نازنینم که کار خیر بی روی و ریا کرد من از بیگانگان دیگر نترسم که با من هر چه کرد آن آشنا کرد گر از سلطان طمع کردم خطا بود ور از دلبر وفا جستم جفا کرد دل من باز هم امید دارد که شب آخر به صبحی رسد خوشا شیراز خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش خداوندا نگه دار از زوالش خوشا شیراز خوشا شیراز ز مستان دلربا بشنو حکایت که حافظ قصه‌ای بر ما روا کرد به هر کوچه که رفتم باز فهمیدم که این خاک، دلِ من را صدا کرد خوشا شیراز خوشا شیراز و وضع بی‌مثالش خداوندا نگه دار از زوالش خوشا شیراز خوشا شیراز