இறைவா! உனது அடியவர்கள் அனைவரும் உனது திருவருளாகிய பேரின்பத்தை முழுமையாக அனுபவிக்கனம்

இலக்கிய மற்றும் கருப்பொருள் விளக்கம் நூல் மற்றும் ஆசிரியர்: 19-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ஆன்மீகச் சுடரான இராமலிங்க அடிகள் (வள்ளலார்) அருளிய திருவருட்பா. பாடல் வகை: இது 'இரங்கற்பா' (இறைவனிடம் தன் குறைகளைக் கூறி மனமுருகி வேண்டுதல்) மற்றும் 'முறையீடு' என்னும் பகுப்பைச் சார்ந்தது. பக்தி மரபு (நைச்சியானுசந்தானம்): பக்தி இலக்கியங்களில், ஒரு உயர்ந்த ஞானி உலக மக்களின் அறியாமையையும் குற்றங்களையும் தன்மீது ஏற்றிக்கொண்டு, தன்னை மிகவும் தாழ்த்தி இறைவனிடம் பாடும் மரபு உண்டு. இதற்கு 'நைச்சியானுசந்தானம்' என்று பெயர். வள்ளலார் இந்த உத்தியைப் பயன்படுத்தியே இப்பாடலை இயற்றியுள்ளார். இலக்கிய நயங்கள் எதுகை நயம்: பாடலின் ஒவ்வொரு அடியிலும் வரும் முதல் வார்த்தையின் இரண்டாம் எழுத்து ('ன்') ஒன்றி வந்துள்ளது. இன்ப (இன்பம்) வன்ப (வன்பர் - கொடியவர்) அன்பர் (இறையன்பர்) துன்ப (துன்பம்) இந்த நான்கு சொற்களின் வரிசையே பாடலின் முழு கருத்தையும் சொல்லிவிடுகிறது. (அதாவது, இறைவனின் 'இன்பத்தை' விடுத்து, 'வன்பர்' உறவுகொண்டு, 'அன்பர்' உறவை அறுத்தால், முடிவில் 'துன்பம்' மட்டுமே மிஞ்சும்). முரண் நயம் (Juxtaposition): பாடலின் முதல் அடி அடியார்களின் மேலான நிலையையும் (இழியாது ஏறி), அடுத்த அடிகள் உலகத்தாரின் கீழான நிலையையும் (ஆடிப்பாடி துன்புறுதல்) நேர் முரணாக ஒப்பிட்டுக் காட்டுகின்றன. ஆழமான காட்சிப்படுத்துதல் (Imagery): "சுடச்சுடவுஞ் சோறுண்டிருக்கத் துணிந்தேனே" என்ற வரி மிக ஆழமானது. தான் செய்த கர்ம வினைகள் நெருப்பாக வந்து சுட்டெரிக்கும் போதும், அதிலிருந்து விடுபட வழியைத் தேடாமல், வெறும் வயிற்றுப் பசிக்காகச் சோற்றை மட்டுமே தின்று வாழும் மனிதனின் உச்சக்கட்ட அறியாமையை இந்த வரி படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. தத்துவப் பின்னணி உண்மையான அடியவர்கள் இறைவனின் 'அருள்' என்னும் அருமுதைப் பருகி மேனிலை அடைகிறார்கள். ஆனால், அறியாமையில் உள்ள மனிதன் உலகியல் 'சோற்றை' மட்டுமே நம்பி வாழ்ந்து அழிந்து போகிறான் என்ற ஆழமான ஆன்மீக விழிப்புணர்வை இப்பாடல் தருகிறது.