Τί βλέπω; Τι κάνω; Τι πρέπει να γίνω; | Σωκράτης Αναστασιάδης | 20/9/2026

Ανάγνωσμα: Λουκάς 10: 25-37 Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη δεν μας μιλά απλώς για μια πράξη καλοσύνης, αλλά μας καλεί να εξετάσουμε τον εαυτό μας μέσα από τρία ερωτήματα: 1. Τι Βλέπω; Και οι τρεις οδοιπόροι είδαν τον ίδιο άνθρωπο στην ίδια κατάσταση. Ωστόσο, δεν αντέδρασαν με τον ίδιο τρόπο. Ο Αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος William Temple είχε πει: «Θρησκεία είναι αυτό που κάνουμε μέσα στη μοναξιά μας» – αυτό που μας βγαίνει φυσικά όταν κανείς δεν μας βλέπει. Αυτό που βλέπουμε καθορίζεται από αυτό που είμαστε, όχι από αυτό που γνωρίζουμε. Η θεολογική γνώση του ιερέα και του Λευίτη δεν τους βοήθησε να δουν τον πόνο. Αντίθετα, η αλλαγμένη καρδιά του Σαμαρίτη τον οδήγησε στη σπλαχνικότητα. 2. Τι Κάνω; Ο Ιησούς, όπως γράφει ο Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων, «άρχισε να κάνει και να διδάσκει». Οι πράξεις προηγούνται της διδασκαλίας. Σήμερα, ο κόσμος μπορεί να μην συγκινείται εύκολα από λόγια ή διαδικτυακά κηρύγματα, αλλά αναζητά κάτι γνήσιο και αυθεντικό: την πρακτική αγάπη. 3. Τι Πρέπει να Γίνω; Ο νομικός ρώτησε: «Ποιος είναι ο πλησίον μου;» προσπαθώντας να βάλει όρια και να αποκλείσει κατηγορίες ανθρώπων. Ο Ιησούς αναποδογυρίζει το ερώτημα: «Ποιος από τους τρεις σου φαίνεται ότι έγινε πλησίον;». Η πρόκληση δεν είναι να αναζητούμε ποιος αξίζει να είναι πλησίον μας, αλλά να γινόμαστε εμείς πλησίον για κάθε άνθρωπο που βρίσκεται σε ανάγκη – είτε είναι μέσα στην εκκλησία μας είτε έξω από αυτήν. Η ζωντανή εκκλησία καλείται να λειτουργεί ως «πραγματευτής»: να μην μένει κλεισμένη στους τοίχους της, αλλά να πορεύεται εκεί που οι άνθρωποι είναι πεσμένοι και πληγωμένοι. #ΕΕΑμαρουσίου #ΣωκράτηςΑναστασιάδης #eeAmarousiou #AnastasiadisSokratis