AP LAW 16 "การประกันตัวผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา"

AP LAW 16 "การประกันตัวผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา" . การประกันตัว คือ การขอให้ปล่อยตัวผู้ต้องหาในระหว่างการสอบสวนหรือขอให้ปล่อยจำเลยในระหว่างพิจารณาอุทธรณ์ ฎีกา เป็นการชั่วคราว อยู่ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา หมวด 3 มาตรา 106 – มาตรา 119 ทวิ . การประกันตัวสามารถทำได้ในการดำเนินคดีทุกชั้น ตั้งแต่ขั้นตอนพนักงานสอบสวน ขั้นตอนพนักงานอัยการ ขั้นตอนศาลชั้นต้น ศาลอุทธรณ์ และศาลฎีกา . ผู้มีสิทธิ์ยื่นขอประกัน ได้แก่ 1. ผู้ต้องหาหรือจำเลย 2. ผู้มีประโยชน์เกี่ยวข้อง เช่น ญาติ นายจ้าง ผู้บังคับบัญชา เพื่อน เป็นต้น ซึ่งเรียกว่า “นายประกัน” . ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 114 บัญญัติว่า เมื่อจะปล่อยชั่วคราวโดยให้มีประกันและหลักประกันด้วย ก่อนปล่อยตัวไป ให้ผู้ร้องขอประกันจัดหาหลักประกันมาดังต้องการ หลักประกันมี ๓ ชนิด คือ (1) มีเงินสดมาวาง (2) มีหลักทรัพย์อื่นมาวาง (3) มีบุคคลมาเป็นหลักประกัน โดยแสดงหลักทรัพย์ . กล่าวคือ หลักทรัพย์ที่ประกันตัวผู้ต้องหาในคดีอาญา ต้องไม่มีภาระผูกพันอันอาจกระทบต่อการบังคับคดีได้ โดยสามารถใช้หลักทรัพย์ ต่อไปนี้ . 1. โฉนดที่ดิน, น.ส.3 และน.ส. 3 ก. 2. พันธบัตรรัฐบาล, สลากออมสิน บัตรหรือสลากออมทรัพย์, ใบรับเงินฝากประจำของธนาคาร, ตั๋วแลกเงินที่ธนาคารเป็นผู้จ่ายและธนาคารผู้จ่ายได้รับรองตลอดได้แล้ว, ตั๋วสัญญาใช้เงินที่ธนาคารเป็นผู้ออกตั๋ว, เช็คที่ธนาคารเป็นผู้สั่งจ่ายหรือรับรองซึ่งสามารถเรียกเก็บเงินได้ในวันที่ทำสัญญาประกัน และหนังสือรับรองของธนาคารเพื่อชำระเบี้ยปรับแทนในกรณีผิดสัญญาประกัน 3. เงินสด สมุดเงินฝาก 4. บุคคลเป็นประกันหรือหลักประกัน (ตำแหน่ง/วิชาชีพของบุคคลนั้น) . เนื้อหาโดย กิตตินันท์ จารุกิจไพศาล Paralegal น.บ. (ธรรมศาสตร์)