Bilmezsin Yokluğunu Sensizligin

Sen hiç yalnız kalmadın, Bilmezsin yokluğunu, sensizliğin. Ben bir ömür aç, bitap kaldım, Her gece yokluğunda acılar çektim. Fakat Ben sana yabancı olamam asla. Bir kere değdi yüzün gözlerime, Nerede, ne zaman görsem tanırım seni. Bilmezsin yokluğunu, sensizliğin. Hiç yaşamadın ben gibi, Rüyalarda adımı hiç sayıklamadın. Ağlarken gecenin zifiri köründe, Gözyaşları içinde hiç uyanmadın. Hiç aramadın beni Yastığın soğuk tarafında. Bilmezsin yokluğunu, sensizliğin. Bilmezsin bir insanın Bir ömrü, tek bir özlemle Nasıl tükettiğini. Kaç farklı çiçek çeşidi var bilmem Ama Ben bi seni bilirim. Sen hiç yarım kalmadın, Bilmezsin kalbimin kırık sesini. Gittiğin günden beri burada Tamamlayamadım kendimi. Oysa Ben senden başkasına dokunamam asla. Bir kere kazındı kokun tenime, Ne kadar kaçsam da bulur beni izlerin. Bilmezsin yokluğunu, sensizliğin. Hiç bakmadın arkana, Eski bir şarkıda beni aramadın. Karanlık üstüme çöktüğü anlarda Benim gibi çaresizce kalmadın. Hiç beklemedin beni O sessiz kapı eşiğinde. Bilmezsin yokluğunu, sensizliğin. Bilmezsin bir kadının Bir düşü, tek bir anıyla Nasıl ziyan ettiğini. Kaç renk var bu şehirde bilmem Ama ben bir seni görüm.