อยู่ใก้ลตัวเองที่สุด..แต่กลับรู้จักตัวเองน้อยที่สุด

ชีวิตไม่ได้สอนเราให้ยึดกาย แต่สอนให้เราใช้กายเป็นเครื่องมือฝึกใจ กายนี้เป็นเพียงที่อาศัย ใจนี้เป็นสิ่งที่ต้องฝึก ลมหายใจเป็นครู ความเจ็บป่วยเป็นบทเรียน ความชราเป็นเครื่องเตือน ความพลัดพรากเป็นธรรมดา และความตายคือความจริงที่ไม่มีใครหลีกพ้น จงฝึกบ่อย ๆ รู้บ่อย ๆ เห็นบ่อย ๆ น้อมใจบ่อย ๆ จนใจคุ้นเคยกับความจริงว่า ทุกสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป เมื่อเห็นตามความเป็นจริง ใจจะค่อย ๆ วาง เมื่อวางได้ ใจก็จะเบา เมื่อเบาได้ ความทุกข์ก็ลดลง และเมื่อมีสติ มีสมาธิ มีปัญญา เราจะสามารถดำเนินชีวิตอยู่กับความเปลี่ยนแปลงได้อย่างมั่นคง ฝึกกายให้รู้ความจริง ฝึกใจให้ยอมรับความจริง ฝึกปัญญาให้เห็นความจริง แล้วใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาท เพราะท้ายที่สุดแล้ว เราไม่ได้เกิดมาเพื่อครอบครองสิ่งใดตลอดไป แต่เกิดมาเพื่อ เรียนรู้ความจริงของชีวิต และฝึกใจให้พ้นจากความยึดมั่นทั้งหลาย