Moja rodzina chciała, żebym została bezdomna — wtedy zadzwoniłam do kogoś, kogo nie znali.

Po tym, jak straciłam pracę, moja siostra zadzwoniła do każdego krewnego, który zaoferował mi mieszkanie. Powiedziała im: "Nie pomagajcie jej. Mama i tata chcą, żeby walczyła. Mama przyznała: "Jeśli wszyscy będą cię ratować, nigdy się nie nauczysz". Tata powiedział: "Miesiąc bezdomności może być najlepszą rzeczą, jaka ci się przytrafi". Moja siostra się roześmiała. "Powodzenia w znalezieniu kanapy". Nic nie powiedziałem. Rozłączyłem się. Potem zadzwoniłem do jedynej osoby, o której zapomnieli.