Louis de Funès: Wrócił do kina po zawale! Mroczna prawda o człowieku, który rozśmieszał cały świat

Louis de Funès — legendarny francuski aktor, którego niezapomniane role w filmach „Żandarm z Saint-Tropez”, „Fantomas”, „Wielka włóczęga”, „Skrzydełko czy nóżka” i „Skąpiec” rozśmieszały miliony widzów. Za jego wybuchowym temperamentem, niezwykłą mimiką i komediowym geniuszem kryła się jednak historia pełna lęku, rodzinnych tajemnic, bolesnych doświadczeń i walki o uznanie. W 1975 roku Louis de Funès przeszedł zawał serca. Lekarze ostrzegali, że ogromny wysiłek fizyczny związany z jego rolami może zagrozić jego życiu. Aktor wycofał się na pewien czas z pracy i wrócił do ukochanego zamku Clermont nad Loarą, gdzie mógł wreszcie odpoczywać, pielęgnować róże i żyć z dala od kamer. A jednak po przerwie wrócił na plan filmowy. Dlaczego człowiek, który zdobył sławę, pieniądze i własny dom, nie potrafił po prostu przestać? W tym dokumencie poznajemy mniej znaną historię Louisa de Funèsa: jego trudne dzieciństwo, los ojca Carlosa, lata pracy jako pianista w paryskich lokalach, jedenaście lat epizodycznych ról, wielki przełom dzięki filmowi „Przejście przez Paryż” oraz drogę do statusu jednej z największych gwiazd francuskiej komedii. Przyglądamy się także jego relacjom rodzinnym, pierwszemu małżeństwu z Germaine Carroyer, związkowi z Jeanne de Funès, historii jego najstarszego syna Daniela i cenie, jaką aktor mógł zapłacić za wieloletnią potrzebę pracy. To również opowieść o jego perfekcjonizmie, konfliktach z krytykami, miłości do ogrodnictwa i różach, które stały się symbolem jego prywatnego świata. Czy Louis de Funès był naprawdę skąpcem i pracoholikiem, czy też za nieustannym powrotem na plan kryło się coś znacznie bardziej osobistego? I dlaczego scena strachu w filmie „Przejście przez Paryż” może mówić o nim więcej niż dziesiątki komediowych grymasów? Film opiera się na biografiach Louisa de Funèsa, wspomnieniach jego synów Patricka i Oliviera, książce Daniela de Funèsa, materiałach archiwalnych, wywiadach z aktorem i jego współpracownikami oraz informacjach dotyczących filmów „La Traversée de Paris”, „Żandarm z Saint-Tropez”, „Wielka włóczęga” i „Skąpiec”. Wśród pomocnych źródeł znajdują się również archiwa francuskiej prasy, materiały dotyczące nagród Cezar, dokumentacja filmowa oraz opracowania poświęcone historii francuskiego kina. Tam, gdzie relacje biografów i świadków różnią się między sobą, należy zachować ostrożność. Fakty historyczne, wspomnienia i interpretacje psychologiczne nie zawsze są tym samym — dlatego w tej opowieści oddzielamy udokumentowane wydarzenia od hipotez dotyczących motywacji aktora. Louis de Funès rozśmieszał całe pokolenia. Ale co naprawdę kryło się za jego uśmiechem?