Za 30 nocy nikt nie rozpozna, jak reagujesz

Niektóre reakcje są tak szybkie i znajome, że łatwo uznać je za część własnej osobowości. Film proponuje jednak spojrzenie na nie jak na wyuczone schematy, które mogły powstać w wyniku stresu, konfliktów, odrzucenia lub innych silnie emocjonalnych doświadczeń. Przez trzydzieści nocy praktyka wykorzystuje rozluźnienie, wizualizację, świadomość ciała i mentalne ćwiczenie innej reakcji. Celem nie jest tłumienie emocji, lecz stopniowe tworzenie większej przestrzeni pomiędzy bodźcem a automatycznym zachowaniem. Rozdziały: 00:00 — Gdy wyuczony schemat zaczyna wyglądać jak osobowość 22:16 — Emocjonalne ćwiczenie nowej reakcji 43:49 — Uczenie ciała spokoju i wewnętrznej stabilności 1:06:18 — Przejście do snu i osłabienie mentalnego oporu 1:27:51 — Drobne zmiany pojawiające się w pierwszych tygodniach 1:50:17 — Od emocjonalnego zalania do większej równowagi 2:11:50 — Przyjmowanie dobrych doświadczeń bez ciągłej obrony 2:34:16 — Trzydzieści nocy i nowy sposób odpowiadania na życie Główne źródła i inspiracje: • Koncepcje neuroplastyczności, warunkowania i regulacji układu nerwowego • Joe Dispenza — Breaking the Habit of Being Yourself (2012) • Badania i zastosowania dotyczące wizualizacji oraz mentalnego treningu • Koncepcje snu, pamięci i uczenia emocjonalnego • Joe Dispenza — You Are the Placebo (2014) Zastrzeżenie: Materiał ma charakter edukacyjny, relaksacyjny i refleksyjny. Łączy koncepcje dotyczące uczenia się i neuroplastyczności z interpretacjami rozwoju osobistego. Twierdzenie, że trzydzieści nocy może całkowicie zastąpić utrwalony schemat osobowości albo że określone stany mózgu pozwalają bezpośrednio „programować” podświadomość, nie jest gwarantowanym wynikiem naukowym. Materiał nie zastępuje profesjonalnej pomocy medycznej, psychologicznej ani leczenia zaburzeń snu.