çilesini çekmediğin davanın mükafatına mı talipsin?

bir zaman cüneyd-i bağdâdî’nin gözlerinde ağrı meydana geldi. Tabib çağırdılar, gelen tabib, hıristiyan idi. muayene edip: “gözlerinize su değdirmeyeceksiniz.” dedi. cüneyd-i bağdâdî: “su değdirmesem nasıl abdest alırım?” deyince tabib: “gözleriniz size lâzım ise su değdirmeyeceksiniz.” dedi. cüneyd-i bağdâdî abdest alıp namaz kıldı ve namazdan sonra bir mikdâr uyudu. uyandığında gözlerinde hiç ağrı kalmamıştı. O anda duyduğu ses: “ya cüneyd! sen bizim için gözlerini fedâ ettiğin için, biz de senden o ağrıyı aldık.” diyordu. bir zaman sonra hristiyan tabib tekrar geldi. baktı ki gözleri tamâmen iyi olmuş. hayret edip ”nasıl yaptın da iyi oldu?” dedi. cüneyd-i bağdâdî olanları anlatınca, cüneyd-i bağdâdî’nin elini öpüp imân etti ve “esas ağrıyan göz sizinki değil benim gözlerim imiş. hakikatleri göremiyen ben imişim” dedi. bakınız cüneyt bağdâdî gözlerinden feda ederek gözlerine kavuştu, bakınız imanı ile tesir ederek bir imana daha vesile oldu. peki biz, bizler.. bu kısacık ömrü hangi yolda feda ediyoruz ki.. ya da feda edebiliyor muyuz? //çilesini çekmediğimiz davanın mükafatına talip olmaktan sana sığınırız ya rab.