Για σένα

Aπό την ποιητική συλλογή μου ''ΡΟΜΑΝΤΖΟ'' Στίχοι: Nikiforos Larisis Παραγωγή: Μίλτος Σταμπουλίδης Μου μοιάζεις με τη θάλασσα που τόσο αγαπάω μου μοιάζεις με τα όνειρα που έκανα μικρός, μου μοιάζεις με τα σύννεφα που θέλω να πετάω μου μοιάζεις με τα χρώματα που έχει ο ουρανός. Μου μοιάζεις μ' ένα φόρεμα που είναι από μετάξι μου μοιάζεις μ' ένα κέντημα που πλέκει ο Θεός, μου μοιάζεις μ' έναν άγγελο που ήρθε για ν' αλλάξει αυτά που δεν κατάφερα ν' αλλάξω μοναχός. Χωρίς εσένα τι ζητώ, τι θέλω, τι με νοιάζει, χωρίς εσένα χάνομαι, δεν ξέρω τι να πω, χωρίς εσένα προχορώ μα πουθενά δε βγάζει, χωρίς εσένα μάτια μου τον κόσμο πως να δω. Μου μοιάζεις μ' ένα άγριο λουλούδι στο λιβάδι, μου μοιάζεις μ' ένα όμορφο, πετράδι στο γυαλό, μου μοιάζεις μ' ένα ολόλαμπο φεγγάρι στο σκοτάδι, μου μοιάζεις με τ' αστέρι μου που έψαχνα να βρω. Μου μοιάζεις με την άνοιξη τ΄Απρίλη και του Μάη μου μοιάζεις με το σούρουπο ενός καλοκαιριού, μου μοιάζεις μ' ένα ξέφωτο που μόν' ο ήλιος πάει μα κ' η καρδιά ενός τρελού που σε ζητά παντού. Χωρίς εσένα χάρτινο και μπλέ το φεγγαράκι χωρίς εσένα ψεύτικη και μαύρ' η ακρογιαλιά, χωρίς εσένα ποιά 'γκαλιά να μ' έσφιγγε λιγάκι που μέσα της θα ένιωθα τα πάντ' αληθινά. Τρομάζεις σαν με βλέπεις και φοβάσαι και κοντοστέκεσαι πριν μέσα μπείς, λουλούδια φέρνεις και γλυκά μα νιώθω πως λυπάσαι γιατί αυτό που έψαχνες εδώ δε θα το βρείς. Μακάρι νά 'χα λίγο να σου δώσω ποτέ δε θά 'ναι όμως αρκετό, τ' αστέρια όλα νά 'κανα χαλί για να σου στρώσω εσύ και πάλι θά 'ψαχνες δικό σου ουρανό. Κοιμάμαι και ξυπνώ με τη μορφή σου, στα όνειρά μου πια παραμιλώ για πάντα θα μου άρεζε ν' ακούω τη φωνή σου και να μου λέει αγάπη μου πολύ σε αγαπώ. Κι αν είν' αυτό το βράδυ τελευταίο κι αν γίνει πάλι ο πόνος μου σιωπή, θα περιμένω να σε δώ και πάλι στο τυχαίο θα περιμένω μάτια μου μια ολόκληρη ζωή. Για σένα, καλή μου, ας γίνω εγώ ο δρόμος που ζητάς, για σένα, μικρή μου, λουλούδι σου τα πέταλά μου να μαδάς. Για σένα, ζωή μου, ας γίνω εγώ το χώμα που πατάς, για σένα, ψυχή μου ας γίνω και γιοφύρι να περνάς. Μέθυσε με απόψε έρωτά μου, χορεψέ με μέχρι το πρωί, φίλα με και κάνε πεταλούδα την καρδιά μου για να πετάξει ελεύθερη στην όμορφή σου γη. Ο παράδεισός σου φυλακή μου, η φωνή σου χάδι στην ψυχή, η ζωή σου άγνωστη μα μοιάζει στην δική μου αφού να μάθει ακόμα τι θέλει προσπαθεί. Τ' άγγιγμά σου θάνατος και δάκρυ, τ' άρωμά σου βρώμικο, βαρύ και η αγκαλιά σου μια φωτιά που μ' έχει κάνει στάχτη και το χαμογελό σου, με λιώνει σα κερί. Μίλησέ μου απόψε έρωτά μου, πές μου αυτά που θέλω να σου πώ μα μην μου πείς πως θέλεις να σε βγάλω απ' τα όνειρά μου γιατί αυτό δεν είναι πια για μένα δυνατό. Ζήτησέ μου ότι θές απόψε, απόψε είμαι δικός σου, μην αργείς κι αν είσαι μακριά μου αμέσως τώρα δρόμο κόψε γιατί μωρό μου άργησες στον κόσμο μου να 'ρθείς. Χιλιάδες πια τραγούδια κι αν σου γράψω, ο χρόνος πίσω δύσκολα γυρνά, ας ήτανε τα πάντα να μπορούσα να αλλάξω και την αγάπη πού 'χασα να πάρω αγκαλιά. Για σένα, το δάκρυ, για σένα κ' η μεγάλη μου χαρά, για σένα, την άκρη δε βρίσκω και μπερδεύτηκα ξανά. Για σένα, τη μάχη πως δίνω κάθε βράδυ στα κρυφά, για σένα, τα λάθη που κάνω πως μου φαίνονται σωστά.