CZEKAJ MNIE wiersz - Jolanta Bożović/muzyka - AI

Autor tekstu: Jolanta Bożović © 2026. Wszelkie prawa zastrzeżone. Produkcja audio (Suno AI): Sławomir Wrzesiński Grafika i montaż wideo (Chat GPT/CapCut): Sławomir Wrzesiński Witaj na kanale! Prezentowany utwór to autorska poezja śpiewana Jolanty Bożović w nowoczesnej aranżacji muzycznej i wizualnej, stworzonej przy użyciu sztucznej inteligencji. CZEKAJ MNIE Czekaj mnie tam, gdzie wciąż trwa rozmowa między bliskimi sercami. Tam czekaj. Gdzie słońce wstaje codziennie od nowa… Maluj je swymi barwami, nie zwlekaj. I otocz szczelnie wspomnień żywopłotem, nigdy nie strzyżonym, jak my, trochę dzikim. Ty – w koszuli odświętnej, haftowanej złotem, ja – pomogę ci zapiąć w mankietach guziki. Milcząc, omówimy łagodnym westchnieniem, wszystkie nasze troski i oczekiwania. Dokończymy obraz barwy rozumieniem, oprawimy w ramę; będzie go osłaniać. Będziemy pocieszać się w niepocieszeniu i znajdziemy drogę; zawsze znaleźliśmy. I skąpiemy oczy w nagłym łez strumieniu, rzeczowo stwierdzimy, że już tu byliśmy. Że to ten żywopłot, że słońce, że woda, i że znów siedzimy na starym kamieniu. Że nie przeminęła dusz naszych uroda, coraz więcej w słońcu, a coraz mniej w cieniu… Czekaj mnie tu, teraz, gdzie cichnie rozmowa, gdzie nasze spotkania pachną malinowo… Głośne śpiewy cykad, zastępują słowa. Czekaj mnie, już idę, z podniesioną głową! Czekaj mnie, już idę, z podniesioną głową! Czekaj mnie… już idę… z podniesioną głową…