ବଡ଼ କିଏ ଦୁନିଆଁରେ ହେ ସାନ କିଏ ଦୁନିଆଁରେ bada kie duniare he sana kie duniare @SL629/S132

ବଡ଼ କିଏ ଦୁନିଆଁରେ ହେ ସାନ କିଏ ଦୁନିଆଁରେ bada kie duniare he sana kie duniare @SL629/S132 ଏହି ଗୀତଟି କେବଳ "ବଡ଼" ଓ "ସାନ"ର ସାଧାରଣ ଅର୍ଥ କହୁନାହିଁ, ବରଂ ଏହା ଗଭୀର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନର ସନ୍ଦେଶ ଦେଉଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ତରାର ଭାବାର୍ଥ ନିମ୍ନପ୍ରକାର— ମୁଖଡ଼ା "ବଡ଼ କିଏ ଦୁନିଆଁରେ, ସାନ କିଏ ଦୁନିଆଁରେ, ତତ୍ତ୍ଵ ଜ୍ଞାନ ବୁଝି ଚିହ୍ନିବ ତାକୁରେ, ବଡ଼ ତ ଯିଏ ସାନ ତ ସିଏ।" ଏଠାରେ କବି କହୁଛନ୍ତି— ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକୃତରେ କିଏ ବଡ଼ ଓ କିଏ ସାନ, ତାହା ସାଧାରଣ ଚକ୍ଷୁରେ ବୁଝିହେବ ନାହିଁ। ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହା ବୁଝାଯାଏ ଯେ ଯିଏ ପ୍ରକୃତରେ ବଡ଼, ସେ ନିଜକୁ ସବୁବେଳେ ସାନ ବୋଲି ପ୍ରକାଶ କରେ। ନମ୍ରତା ହେଉଛି ପ୍ରକୃତ ମହାନତାର ଚିହ୍ନ। ପ୍ରଥମ ଅନ୍ତରା "ବଡ଼ ଯିଏ ବଡ଼ ବଡ଼ଠାରୁ କେହି ଦୁନିଆଁରେ ବଡ଼ ନାହିଁ, ସାନ ଯିଏ ସାନ ସାନଠାରୁ କେହି ଜଗତରେ ସାନ ନାହିଁ।" ଏଠାରେ "ବଡ଼" ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ବିରାଟ ରୂପକୁ ସୂଚାଉଛି ଏବଂ "ସାନ" ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପକୁ ସୂଚାଉଛି। ସେ ସର୍ବବୃହତ୍, ପୁଣି ସର୍ବକ୍ଷୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ। ଉପନିଷଦର ଭାବ ଅନୁସାରେ— ସେ ଅଣୁଠାରୁ ଅଣୁ, ମହତ୍ଠାରୁ ମହତ୍। "ବଡ଼ ବଳରାମ – ସାନ ଘନଶ୍ୟାମ, ଦୁଇ ରୂପ ଯେ ଏକ ନାଥ ସେ।" ଏଠାରେ ବଳରାମ ଓ ଘନଶ୍ୟାମଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ରୂପ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମୂଳ ସତ୍ତା ଏକ। ଏହା ଏକତ୍ୱର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛି। ଦ୍ୱିତୀୟ ଅନ୍ତରା "ବଡ଼ ସାନ ଦୁଇ ଶବ୍ଦକୁ ହେଜି ମୂଲ୍ୟ କର ଆକଳନ।" କେବଳ ଶବ୍ଦର ବାହ୍ୟ ଅର୍ଥ ନୁହେଁ, ତାହାର ଭିତର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବୁଝିବାକୁ କବି ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି। "ସାନ ସବୁବେଳେ ବଢ଼ି ବଢ଼ି ଚାଲେ, ବଡ଼ ରହୁ ଏପତନ।" ଏହାର ଅର୍ଥ— ଯିଏ ନିଜକୁ ସାନ ଭାବେ, ସେ ସର୍ବଦା ଉନ୍ନତି କରେ। ଯିଏ ନିଜକୁ ବଡ଼ ବୋଲି ଅହଂକାର କରେ, ତାର ଉନ୍ନତି ଥମ୍କିଯାଏ। "ସାନ ବଡ଼ କେହି ନୁହନ୍ତି ଜଗତେ, ସମ ସଭିଏଁ ସବୁ ଗୋଟିଏ।" ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତରେ ଏକେ ପରମଚେତନା ବିଦ୍ୟମାନ। ତେଣୁ ଭେଦଭାବ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୃତୀୟ ଅନ୍ତରା "ବଡ଼ଠାରୁ ସାନ ଭିତରେ ରହିଛି ଅଧିକ ଅକ୍ଷର ଏକ।" ଏହା ଗୀତର ସବୁଠାରୁ ଗଭୀର ତତ୍ତ୍ୱ। କବି "ବଡ଼" ଓ "ସାନ" ଶବ୍ଦର ଅକ୍ଷରକୁ ଆଧାର କରି ଗୁପ୍ତ ଅର୍ଥ ବୁଝାଉଛନ୍ତି। "ସାନ" ଶବ୍ଦରେ "ବଡ଼" ଠାରୁ ଗୋଟିଏ ଅକ୍ଷର ଅଧିକ ଅଛି ବୋଲି ସୂଚନା ଦେଇ କହୁଛନ୍ତି— ବାହ୍ୟରେ ସାନ ଦେଖାଗଲେ ମଧ୍ୟ ତାର ଭିତରେ ବଡ଼ତ୍ୱ ଲୁଚି ରହିଛି। "ବୁଝାଉଛି ସାନ ବଡ଼ଠାରୁ ବଡ଼, ଆକାର ଗୁପ୍ତରେ ଦେଖ।" ଯିଏ ନିଜକୁ ସାନ କରିପାରେ, ସେହି ପ୍ରକୃତରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ନମ୍ରତା, ତ୍ୟାଗ ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ପ୍ରତୀକ। "ସଆନ ମଝିରେ ଭାଗ ଶ୍ରୀମନରେ, ସକାର ପଟେ ନକାର ପଟେ।" ଏହି ପଙ୍କ୍ତିରେ ଶବ୍ଦତତ୍ତ୍ୱର ଗୁପ୍ତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ରହିଛି। "ସଆନ" ମଧ୍ୟରେ "ଆ"କୁ ଭାଗ କଲେ "ସ" ଓ "ନ" ରହିଯାଏ। ଏହା ସକାର–ନକାର, ହଁ–ନା, ଦ୍ୱୈତ–ଅଦ୍ୱୈତ, ପ୍ରକୃତି–ପୁରୁଷ ପରି ବିପରୀତ ଶକ୍ତିର ସମନ୍ୱୟକୁ ସୂଚାଇପାରେ। ଏହା ଗଭୀର ତାତ୍ତ୍ୱିକ ପ୍ରତୀକ। ସମଗ୍ର ଗୀତର ସାରାଂଶ ଏହି ଗୀତର ମୁଖ୍ୟ ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି— 1- ପ୍ରକୃତ ବଡ଼ତ୍ୱ ନମ୍ରତାରେ ରହିଛି। 2- ପରମାତ୍ମା ସର୍ବବୃହତ୍ ଓ ସର୍ବକ୍ଷୁଦ୍ର— ଉଭୟ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ। 3- ବାହ୍ୟ ଆକାର ଦେଖି କାହାକୁ ବଡ଼ କିମ୍ବା ସାନ ବିଚାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। 4- ଅହଂକାର ପତନର କାରଣ, ନମ୍ରତା ଉନ୍ନତିର ପଥ। 5- ସମସ୍ତ ଜୀବ ଏକେ ପରମ ସତ୍ତାର ପ୍ରକାଶ, ତେଣୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିବା ଉଚିତ। 6- ଶବ୍ଦ, ଅକ୍ଷର ଓ ତତ୍ତ୍ୱର ଗଭୀର ଅର୍ଥ ବୁଝିଲେ ଜୀବନର ପ୍ରକୃତ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ଗୀତଟି ଶବ୍ଦତତ୍ତ୍ୱ, ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଏବଂ ସମଦର୍ଶନର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସମନ୍ୱୟ। ଏହାର ମୂଳ ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି— "ଯିଏ ନିଜକୁ ସାନ କରିପାରେ, ସେହି ପ୍ରକୃତରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ++++++++++