JE SI INXHI

Kush ta fali atë nur në ballë, hana vallë, a drita e dillit? Kush t’i ndezi ata sy aq të bukur, si dy pika vese t’mëngjesit? Kur kalon ti, rruga merr frymë, e dritaret çilen një nga një, era t’i merr flokët si me drojë mos me ta prishë atë hijeshi. Buzët e tuja dy petale trëndafili, zani yt — ujë i amël mbi gur, e buzëqeshja, nji copë pranvere që edhe dimnin e ban me lulzu. A ka pasqyra që s’të mbajnë gjatë? A ka lule që s’të kanë zili? A ka njeri që të sheh e s’thotë: “Paska falë Zoti kaq bukuri!” Je si inxhi, moj vajzë e rrallë, margaritar që drita të ka përkund, si nji perlë që deti e ka msheh e nji ditë e nxori mbi këtë dhé. Je si inxhi, nur e hijeshi, si hana kur mbi Bunë derdh argjend, kur ti qesh, pranvera vjen ma herët, e kur hesht… edhe heshtja bahet kangë. Sytë e tu — dy penxhere nate, ku yjet rrinë zgjuar deri vonë, çfarë sekreti kanë mshehë brenda, që kush i sheh, edhe nji herë i don? Hapi yt s’ecën — ti vallëzon, si melodi e amël aty në Pijacë, e fustanin kur era ta lëkund, duket si nji varg që kërkon rimë. Ke atë bukuri që s’lyp kunorë, as ar, as gurë për me shkëlqy, se disa gra stolisen me xhevahirë, po disa vetë lindin xhevahir. Kush mundet me ta matë hijeshinë? Me çfarë kandari peshohet nuri? A matet drita që del prej shpirtit? A numërohen rrezet e diellit? Je si inxhi, moj vajzë e rrallë, margaritar që drita të ka përkundë, si nji perlë që deti e ka mshehë e nji ditë e nxori mbi këtë dhé. Je si inxhi, nur e hijeshi, si hana kur mbi Bunë derdh argjend, kur ti qesh, pranvera vjen ma herët, e kur hesht… edhe heshtja bahet kangë. Rozafa prej larg të sheh e hesht, Buna ngadalë ta merr pasqyrimin, hana rri pezull mbi qytet, sikur prej teje po merr ndriçimin. E lulet? Ç’kanë lulet sonte që ulin kryet? Mos vallë e dinë se kalove ti? Ç’ka pranvera që po vjen pa stinë? A thua ia mësove ti bukurinë? Jo, s’asht veç fytyra që të mahnit, se koha fytyrën mundet me ta prekë, po ai nur që buron prej shpirtit, as vitet s’munden me ta marrë me vedi. Je si inxhi, moj vajzë e rrallë, perlë e bardhë në kadife nate, nji grimë drite që ka marrë trajtë, nji poezi që ecën n’Pedonale. Je si inxhi, e çmueshme, pa çmim, si nji andërr që s’don me mbaru, e kush të sheh, veç nji pyetje ban: “Si ka mundësi kaq hijeshi? A asht njeri… apo asht perri?” Je si inxhi… e inxhit s’i duhet lavdi, mjafton pak dritë që bota me e pa sa fort ti din me shkëlqy.