Bolesław Leśmian - Tarcza

Jeśli potrafisz ujrzeć sens wiersza w swojej wyobraźni — zostań. Ten kanał jest dla Ciebie. Ale jeśli potrzebujesz filmu czy prezentacji — nie masz tu czego szukać. Poezja jest dla ludzi z wyobraźnią. Tylko słowo i dźwięk. Zamieszczony obraz jest tylko migawką z wiersza — nie jest interpretacją. Przetworzono przy pomocy Suno AI Dziękuję za wszystkie subskrypcje i proszę osoby, które jeszcze tego nie robią o kliknięcie w dzwonek Prócz mnie — nie będziesz miał oblubienicy, Prócz mnie — nie ujmiesz innego zwierciadła, Byś w niem się własnej odeśnił źrenicy, Do mosiężnego podobien widziadła! Żadne ci dziewczę różanem brzemieniem Kruchego ciała — ramion nie obarczy, Ni warg znikomem nie skala imieniem, — Rycerzu! wiernym pozostań swej tarczy! Ja ci przechowam, odbite w mem łonie, Doliny, góry, jeziora, niebiosy, — Ja wrażych mieczów pogróżki i ciosy W śpiżowe hymny dla ciebie rozdzwonię! Twój sen lękliwy uzbroję swą chwałą, Aby mógł śnić się bez trwogi, bez skazy! Obronię ciebie miłością wytrwałą Od złego ognia, od rdzawej zarazy! Obronię ciebie od wszelkiej tęsknoty I od uroku zatrutych strumieni, — Od burzy czarnej, szkarłatnej i złotej, I od tej, co się po grobach zieleni! Od niepamięci błękitnych pocisków, Których się orły w niebie nie ustrzegą! Od zemsty bożej, od ciebie samego I od mych własnych ku tobie rozbłysków! A gdy już w ciszy, pod moją obroną Pierś twa dojrzeje w kwiat wielki i wonny, Wtedy jej żadną nie kalaj osłoną I bądź mi — nagi, i bądź mi — bezbronny! Nie poskąp krwi swej, ni serca, ni ciała Pazurom bogów, aniołów lub sępów! Nie wzbraniaj światu, co tęskni i pała, Nieprzeliczonych do duszy dostępów! Choćby cię zgrają opadły zaciężną Wylęgłe w słońcu upiory i płazy, Ty — pierś, śpiewowi na wieki przysiężną, Odsłoń na ognie, na rdzawe zarazy, Odsłoń ją nagle na wszelką tęsknotę, I na uroki zatrutych strumieni, Na burze czarne, szkarłatne i złote, I na tę, co się po grobach zieleni!... Na odtrąconych ukochań powrotność, Na różobrańczą wichury swawolę, Na wrzaski orle, na żądze sokole I rozszalałą istnienia samotność! Często o tobie sny miewam mosiężne I o tej chwili — i mojej i twojej, — Gdy, bezbronnością wyzwolon ze zbroi, Dosięgniesz tego, co nie jest dosiężne! Gdy żaden odzew prawdziwy lub mylny Nie ujdzie twojej stubramnej gościnie, I gdy świat cały, ku tobie pochylny, W zaświecie twoim, jak w morzu, zaginie! Gdy, spłonion ku mnie zniechętą słoneczną I przytakując zadumie brwią ciemną, Mnie — już spełnioną, czarownie zbyteczną — Ciśniesz o ziemię w niepamięć nikczemną! A ja się z jękiem u stóp twych rozpadnę Na ognie błędne, na rdzawe zarazy, Na dzwonnej śmierci ostatnie rozkazy I zanieśpiewań lamenty kaskadne! Na wszelką niemoc, na wszelką tęsknotę I na uroki zatrutych strumieni, Na burze czarne, szkarłatne i złote, I na tę, co się po grobach zieleni!... Na mchy i bluszcze, wypełzłe odziemnie Ku podeptanej mych śpiżów ruinie, I na to wszystko, co zginąć ma we mnie, I na to wszystko, co w tobie nie zginie! #Poezjaśpiewana, #PoezjeKrzyczane, #BolesławLeśmian, #PoezjaPolska, #Leśmian, #PolskaLiteratura, #AlternatywnaPoezjaSpiewana, #AIternatywa Zbieram na sałatkę https://suppi.pl/poezje-krzyczane