Ξαφνικός Χαμός

Το τηλέφωνο χτύπησε νωρίς το πρωί μια είδηση που πάγωσε τον χρόνο και τη ζωή. Μου είπαν πως έφυγες, πως δεν είσαι εδώ, κι έψαχνα μια ανάσα για να κρατηθώ. Το γέλιο σου ακόμα αντηχεί στα στενά όπου παίζαμε εκεί παιδιά, πώς γίνεται αντίο να πω σε έναν ξαφνικό χαμό; Και τώρα πώς προχωράνε οι μέρες χωρίς εσένα; Όλα γύρω μου μοιάζουν ξαφνικά χαμένα. Έφυγες σαν άνεμος, χωρίς προειδοποίηση καμία ,και το «γιατί» μας πλήγωσε βαθιά την καρδιά. Ήσουν ο αδερφός που διάλεξα να έχω, κι η απουσία σου πονάει τώρα διπλά. Κοιτάζω τις φωτογραφίες, τις στιγμές μας τις παλιές, εκείνες τις ατέλειωτες, τρελές βραδιές. Σχέδια που κάναμε, όνειρα για το μετά, τώρα σκορπίστηκαν στον δρόμο σαν φύλλα ξερά. Δεν πρόλαβα να σου πω όσα ήθελα να ξέρεις, ούτε το πόσο κενό θα άφηνες αν έφευγες. Και τώρα πώς προχωράνε οι μέρες χωρίς εσένα; Όλα γύρω μου μοιάζουν ξαφνικά χαμένα. Έφυγες σαν άνεμος, χωρίς προειδοποίηση καμία, και το «γιατί» μας πλήγωσε βαθιά την καρδιά. Ήσουν ο αδερφός που διάλεξα να έχω, κι η απουσία σου πονάει τώρα διπλά. Μα ξέρω πως βρίσκεσαι κάπου εκεί ψηλά, στον ουρανό, θα βρεις έναν τρόπο να μου στείλεις σινιάλο φωτεινό. Η μνήμη σου δεν σβήνει, θα ζει πάντα εδώ, μέχρι να ανταμώσουμε ξανά, φίλε μου, στο καλό. Ξαφνικά, τόσο ξαφνικά...Καλό ταξίδι, φίλε μου. Θα μου λείπεις κάθε μέρα.