Ewa Demarczyk: mąż okradł ją do gołych ścian, zabrano jej teatr, a po śmierci wybuchła wojna o grób

Dwadzieścia lat milczenia. Ani jednego wywiadu. „Karuzela z madonnami”, „Czarne anioły”, „Grande Valse Brillante”, „Taki pejzaż”, „Cyganka”. Ewa Demarczyk śpiewała w paryskiej Olympii i w Carnegie Hall. W 1999 roku straciła swój teatr i zamilkła. Mówiono, że żyła jak pustelnica. Czy to prawda? Opowiadamy całą drogę: okupowany Kraków, ojciec rzeźbiarz i matka krawcowa, fortepian i szkoła teatralna, kabaret Cyrulik, Piwnica pod Baranami, Piotr Skrzynecki i Zygmunt Konieczny, pierwsze Opole i Sopot, zaproszenie Bruno Coquatrixa i odmowa paryskiego kontraktu, przydomek Czarny Anioł, Andrzej Zarycki, Carnegie Hall i Związek Radziecki, śmierć matki, Paweł Rynkiewicz, Państwowy Teatr Muzyki i Poezji, utrata siedziby, ostatni koncert w Poznaniu, połączenie z Teatrem Ludowym, dwadzieścia lat ciszy i pożegnanie na Cmentarzu Rakowickim. Sprawdzamy też legendę z internetu: czy naprawdę „nagle zniknęła” i „przez dwadzieścia lat żyła jak pustelnica”. Mówimy o tym, co wiadomo ze źródeł, i szanujemy to, czego sama nie chciała mówić. Rozdziały: 00:00 Dwadzieścia lat milczenia 03:14 Córka rzeźbiarza 07:25 Fortepian i kabaret 10:38 Piwnica pod Baranami 13:50 Opole 17:01 Sopot 19:28 Olympia 22:03 Czarny Anioł 25:12 Zarycki 28:33 Carnegie Hall i Moskwa 31:55 Matka 35:30 Paweł 38:51 Teatr 42:18 Rok dziewięćdziesiąty dziewiąty 47:09 Milczenie 51:00 Czternasty sierpnia 53:18 Skwer na Plantach Źródła: Wikipedia; PAP (dzieje.pl); Radio Kraków; Polskie Radio; A. Kuźniak, E. Karpacz-Oboładze, „Czarny anioł. Opowieść o Ewie Demarczyk” (2015); „Wprost”; „Super Express”; „The New York Times” (1987). Sceny oznaczone jako rekonstrukcja to ilustracje. #EwaDemarczyk #CzarnyAnioł #PiwnicaPodBaranami