«Neem verlof», zei mijn collega. Meer zei hij niet | METRO Horrorverhaal

Hij vroeg het voorzichtig, tussen neus en lippen door, tijdens een rookpauze: was hem 's nachts niets opgevallen op dat traject. De collega zei dat hem inderdaad iets was opgevallen — dat je na twaalven slaap krijgt. En raadde hem aan verlof op te nemen. Eenentwintig jaar machinist. Eén lijn, één remise. Hij noteerde de rijtijd van elk traject met de hand, op zijn polshorloge en niet op de boordklok. Zo had een machinist van de oude stempel het hem geleerd. Een traject in het centrum duurt vier minuten. 's Nachts werden dat er zes. Daarna zeven. Daarna achteneenhalf. De boordklok gaf elke keer vier aan. Bij de verkeersleiding vroeg hij naar werkzaamheden op dat traject. Die waren er niet. De baaninspectie had niets gevonden — maar baaninspecteurs lopen overdag. Nachtmetro — verhalen van machinisten, baaninspecteurs en ondergrondse medewerkers over wat er in de tunnels gebeurt als de stationshallen sluiten.