Auto, którego nie dało się kupić. Państwo rozdawało je za darmo!

Auto, którego nie dało się kupić. Państwo rozdawało je za darmo! Najdziwniejsza maszyna całego bloku wschodniego nie miała ceny, salonu ani właściciela: urząd opieki społecznej wydawał ją na 5 lat razem z instrukcją i obowiązkiem zwrotu, a po drodze przysługiwał darmowy remont kapitalny po 2,5 roku. Pod tylną kanapą pracował jednocylindrowy dwusuw z motocykla o pojemności 346 cm3 i mocy 12, a później 14 KM, przy masie własnej zaledwie 498 kg. Ta maszynka miała 4 biegi wsteczne, sterowanie wyłącznie rękami bez jednego pedału w kabinie oraz kapryśną nagrzewnicę benzynową, której usterkom poświęcono około ćwierci fabrycznej instrukcji obsługi. W tym filmie opowiadam całą historię: od powojennych trójkołowców z 1952 roku, przez start produkcji w lipcu 1970 roku i kinowy przebój z 1965 roku, który zamienił ją w bohaterkę dowcipów, aż po porównanie z pojazdami znanymi z polskich podwórek, czyli Simsonem Duo, Veloreksem, Trabantem z półautomatem Hycomat i maluchem przerobionym na sterowanie ręczne. Na koniec czeka zaskakujący finał: ostatnie 300 egzemplarzy z jesieni 1997 roku, łączny nakład 223 051 sztuk, prasa złomowa jako los większości z nich i odrestaurowany egzemplarz wystawiony w 2021 roku za 1,15 mln rubli, czyli drożej niż dwa fabrycznie nowe samochody. Muzyka wykorzystana w filmie: Eyes of Glory - Aakash Gandhi oraz When Johnny Comes Marching Home - Cooper Cannell. Zdjęcia pochodzą ze strony archive.org i są ogólnodostępne.