Ayaw Niyang Maging Prinsipe—Pero Laging Napagkamalang Henyo

Isang modernong binata, si Su Chengqian, biglang napadpad sa nakaraan at naging tagapagmanang prinsipe. Ngunit ang pangarap niya ay kabaligtaran: hindi korona, kundi kalayaan. Para matanggal sa puwesto, sinadya niyang maging pabigat—umiwas sa mga pulong, sumira ng etiketa, at gumawa ng mga hakbang na parang walang direksiyon. Sa isip niya, sapat na iyon para mapikon ang emperador. Pero bawat kapalpakan ay binabasa ng punong ministro at ng buong korte bilang lihim na taktika: ang “pagpapabaya” raw ay pagsusubok sa katapatan, ang “kabulastugan” raw ay paghanap ng tunay na pulso ng bayan. Sa tuwing naghahabol siya ng kaparusahan, tagumpay ang kapalit. Kapag sinubukan niyang tikman ang hangganan—kahit sa paraan na siguradong ikagagalit ng sinuman—mas lalo pa siyang pinupuri: “pagbuo ng tiwala,” “pagkamit ng puso ng tao,” sabi nila. Habang lumalalim ang maling pagkakaunawa, mas sumisikip ang bitag na siya mismo ang naglatag. Hanggang saan niya itutulak ang sariling pagbagsak? At sino ang unang makakahalata na wala sa plano ang “henyong” prinsipe?