bazı aşklar mekânla değil, nefesin kıyısında durmakla ölçülür.

Bu şarkı ayrılıkla değil, ayrılığın ertelenmesiyle ilgili. Birini her gün yeniden seçmek üzerine. Sabah uyandığında aynı ateşi yeniden yakmayı kabul etmek üzerine. Çünkü en zor olan, birini bir kere sevmek değil; yıllar geçtikten sonra hâlâ o kişiyi ilk günkü dikkatle izleyebilmek. Şarkıdaki isyan bağırmıyor. Sessiz bir isyan: geçen zamana, uzakta kalan bedene, "keşke" ile başlayan bütün cümlelere karşı. Bir elin alında durup hiçbir şey söylememesi gibi. İnsanın kendi içinde yıllardır koşan bir şeyi sonunda birinin göğsünde durdurabilmesi gibi.