DESZCZOWE AVENUE

Zwrotka 1 Jeszcze noc osiada na szybach jak mgła, latarnie zasypiają w kałużach. Na wieży wskazówki spotykają świt, a jesień otwiera drzwi na przestrzał . Płaszcze przecinają mokry, chłodny bruk, tramwaj budzi ciszę swoim dzwonkiem. Ktoś rzuca „bonjour”, ktoś pyta „ça va?”, i dzień rusza dalej swoim krokiem. Refren Deszczowe Avenue, szerokie jak sen, w twoich mokrych światłach odnajduję dzień. Choć niebo ma kolor popiołu i chmur, ty niesiesz nas dalej przez jesienny czas. Deszczowe Avenue, przytul każdy ślad, samotny, zagubiony, zmęczony od lat. Bo nawet gdy smutek przysiada u drzwi, twoje serce bije — i budzi nas dziś. Zwrotka 2 Z kawiarni wypływa ciepły, kawy aromat, paruje poranek nad filiżankami. W oknach kamienic rodzą się rozmowy, a światło przemyka między zasłonami. Dziewczyna pod drzewem poprawia swój szal, mężczyzna w pośpiechu gubi własne myśli. Nad głowami liście, jak kolorowy baldachim, szeleszczą o wszystkim, co jeszcze się przyśni. Refren Deszczowe Avenue, szerokie jak sen, w twoich mokrych światłach odnajduję dzień. Choć niebo ma kolor popiołu i chmur, ty niesiesz nas dalej przez jesienny czas. Deszczowe Avenue, przytul każdy ślad, samotny, zagubiony, zmęczony od lat. Bo nawet gdy smutek przysiada u drzwi, twoje serce bije — i budzi nas dziś. Bridge A kiedy wieczorem ucichnie już gwar, zostanie na bruku srebrzysty blask. W odbiciu latarni, wśród mokrych kamienic, każdy odnajdzie swój mały znak nadziei. Refren Deszczowe Avenue, szerokie jak sen, w twoich mokrych światłach odnajduję dzień. Choć niebo ma kolor popiołu i chmur, ty niesiesz nas dalej przez jesienny czas. Deszczowe Avenue, przytul każdy ślad, samotny, zagubiony, zmęczony od lat. Bo nawet gdy smutek przysiada u drzwi, twoje serce bije — i budzi nas dziś. Outro Deszczowe Avenue, gdy świt przecina mrok, prowadź nas spokojnie przez kolejny rok. ---------------------------------Krzych.M + AI 24 08 2026 Karakasi