วันออกพรรษา I วิชชาชีวิต

จุดเริ่มต้นของการจำพรรษานั้นมาจากเมื่อครั้งสมัยพุทธกาล… ชาวบ้านเริ่มบ่นว่า พระภิกษุเดินทางจาริกในฤดูฝน อาจเหยียบทำลายสัตว์เล็กสัตว์น้อยโดยไม่ตั้งใจ ได้เหยียบต้นกล้าของชาวเมืองจนได้รับความเสียหาย พระพุทธเจ้าจึงทรงบัญญัติพระวินัยใหม่ … “กำหนดให้ในฤดูฝน 3 เดือน พระภิกษุต้องหยุดเดินทาง และพักอยู่กับที่ไม่ไปค้างแรมที่อื่น เรียกว่า การจำพรรษา” การจำพรรษาไม่ใช่แค่การพัก แต่เป็นช่วงเวลาที่พระสงฆ์ ได้กลับมาอยู่กับตนเอง บำเพ็ญเพียรให้จิตตั้งมั่นในสมาธิ ศึกษาธรรมะ และฝึกฝนตนเองให้เข้มข้นยิ่งขึ้น จนถึงวันสิ้นสุดการจำพรรษา เรียกว่า “ออกพรรษา” หลังออกพรรษา พระสงฆ์จะประกอบพิธี “ปวารณา” คือเปิดโอกาสให้เพื่อนภิกษุว่ากล่าวตักเตือนด้วยจิตเมตตา เพื่อชำระข้อบกพร่องของกันและกัน