بیضائی عاشق ایران در تبعید جان سپرد

در شلوغی اوایل دی ماه، ضبط و ویرایش این ویدیو کمی دیر شد و می‌خواستم منتشرش کنم که ناگهان ۱۸ و ۱۹ دی خونین از راه رسید و جدا از قطعی اینترنت، هر صحبت و گفتگوی دیگه‌ای رو بی‌معنا و از اولویت خارج کرد... موقع ضبط این ویدیو اندوه عمیقم مرگ استاد بزرگ سینما و تئاتر ایران "بهرام بیضائی" بود و دغدغه‌ام این‌که چطور در مجالی نیم ساعته بتونم به این گوهر یکتای فرهنگ و هنر ایران ادای دین کنم... بی‌خبر که چرخ روزگار چه کابوس دهشتناکی برای وطنم تدارک دیده... هزار افسوس که گذر روزها در این سرزمین گویی با درد و زخم عجین شده و حتی مجالی معقول و قابل انتظار برای سوگواری یک هنرمند بزرگ که به مرگی نسبتا طبیعی از این جهان رخت بربسته نمی‌ده! مرگ طبیعی؟! چه توصیف پوچی. کسی که پس از تحمل بی‌شمار بی‌مهری و آزار، ناچار به ترک وطن شد و در کهن‌سالی به جای این‌که با آرامش در سرزمین خودش سر بر بالین مرگ بذاره؛ در کشوری بیگانه و هزاران فرسنگ دورتر از وطن و انبوه دوست‌دارانش از دنیا رفت؛ مگه می‌شه مرگش رو طبیعی دونست؟... بگذریم... بهرام بیضائی از نوادر دوران و از نوابغ عرصه فرهنگ و هنر ما بود. یک روشنفکر واقعی. نویسنده، پژوهشگر، نمایش‌نامه نویس، کارگردان و فیلم‌ساز و در یک کلام هنرمندی راستین و صاحب دغدغه که بینش ژرف و تیز و انتقادی دریغ انگیز او، با وجود کارنامه پربار و سترگی که برجا گذاشت؛ همچنان اندوه از دست رفتنش رو سنگین و جبران‌ناپذیر می‌کنه. توی این ویدیو به سهم خودم ادای دین کوچکی کردم به استاد بزرگی که غیر مستقیم بسیار از او آموختم... سفر بی‌بازگشت او رو به همسرش خانم "مژده شمسایی" و تمام دوست‌دارانش تسلیت می‌گم. یاد او و یاد تمام جان‌فدایان میهن که در دی ماه کشته شدند، گرامی باد... به امید آمدن روزهای روشن. پاینده ایران #بهرام_بیضائی #مرگ_یزرگرد #دی_سیاه 📽 حمایت از کانال فیلمپاد 📽 https://zarinp.al/filmpod 🔴🔴 ایسنتاگرام وحید بهروزیان 🔴🔴 https://www.instagram.com/vahid_behro...