Lekarz Hitlera Przerywa Milczenie i Odsłania Najmroczniejsze Tajemnice Wodza! | Dokument

W Boże Narodzenie 1936 roku w Berghofie Adolf Hitler powierzył berlińskiemu lekarzowi Theodorowi Morellowi swoje bóle brzucha, egzemę uniemożliwiającą założenie butów oraz restrykcyjne diety, które go osłabiły. Urodzony w 1886 roku i wykształcony medycznie po służbie w I wojnie światowej Morell obiecał przywrócić mu zdrowie w ciągu roku, leczący florę jelitową za pomocą Mutafloru, witamin i ekstraktów organicznych. Dotrzymał słowa: w ciągu kilku miesięcy Hitler odzyskał apetyt, a egzema zniknęła. Od tamtej pory Morell stał się jedynym lekarzem upoważnionym do podawania mu codziennych zastrzyków i przeprowadzania pełnych badań, co utrwaliło relację zaufania, która postawiła go w ścisłym kręgu dygnitarza. Podczas wojny Morell towarzyszył Hitlerowi w kwaterach głównych, od Wilczego Szańca po bunkier Hitlera. Stosował glukozę, Vitamultin, ekstrakty hormonalne, opioidy takie jak Eukodal w epizodach skurczów oraz zabiegi przeciwko postępującej sklerozie wieńcowej wykrytej w 1941 roku. Konkretne interwencje, takie jak reanimacja prezydenta Czechosłowacji Emila Háchy w marcu 1939 roku czy ulżenie Hitlerowi przed spotkaniem z Mussolinim w lipcu 1943 roku, ilustrują zasięg jego obecności. Prowadzone przez niego dzienniki kliniczne dokumentują fizyczny upadek pacjenta: drżenia, problemy trawienne, skutki zamachu z 20 lipca 1944 roku oraz prawdopodobny rozwój choroby Parkinsona, leczonej ekstraktami z pokrzyku i elektroterapią. W kwietniu 1945 roku relacja uległa nagłemu zerwaniu, gdy Hitler odwołał Morella w berlińskim bunkrze. Pojmany przez siły amerykańskie lekarz przekazał swoje zapiski i został przesłuchany w sprawie stanu zdrowia pacjenta. Dokumenty zachowane w archiwach północnoamerykańskich ujawniają politerapię opartą przede wszystkim na witaminach, lekach nasercowych i uspokajających, bez dowodów na uzależnienie od stymulantów. Morell zmarł w 1948 roku. Jego karty kliniczne stanowią najbardziej szczegółową dokumentację medyczną dotyczącą przywódcy z XX wieku i pozwalają na historiograficznie rygorystyczną rekonstrukcję rozwoju fizycznego Hitlera w latach 1936–1945.