Lalka w wersji warszawskiego saloonu. Prus sponiewierany jak amator literatury.

Lalka Prusa w filmowej wersji Maślony na jakiś czas zajmie naszą uwagę. Będzie tematem ważniejszym od ruskich dronów. Z tego co już powiedzianio i napisano, o tym co można oglądnąć na Netflixie, wyłania się obraz swoistego partactwa. Partactwa wynikającego z zadufania we własne talenty, które talentami pozostają jedynie w wyobrażeniu nosiciela tego przekonania. I na nic talenty aktorów, na nic wysiłki scenografa, charakteryzatorów i ekipy od kostiumów, kiedy reżyser nic nie rozumie, ani z literatury, ani z kina. Zapatrzony w swój pępek, tworzy pretensjonalny gniot, który uzurpuje sobie prawo do wymyślonego przez Prusa tytułu, anegdoty, postaci i ich nazwisk. Zacznę od tego, że „Lalka” jest powieścią genialną, wielowątkową, ale i tajemniczą. To przykład dzieła w gruncie rzeczy socjologicznego napisanego pięknym językiem, przez świadka epoki. Nakreślona przez Prusa panorama socjologiczna Warszawy na walor kronikarski, wręcz miejscami naukowy. Miejscami, bo Prus istniał w określonej rzeczywistości i nie każdą prawdę i nie każdą gorzką myśl mógł otwarcie, niczym kawę na ławę, swoim współczesnym ujawnić. Zatem trzeba Prusa czytać między wierszami, a romans, tak przykuwający uwagę interpretatorów, potraktować z większym dystansem. Bo Prusowi o znacznie więcej chodziło, jak o grę hormonów. Prus miał odmienne do Sienkiewicza pedagogiczne przesłanie. Chciał swoim współczesnym podstawić lustro pod nos. A to co mieli zobaczyć nie było pochwałą. To moja wizja, ale mniejsza. To trzecia filmowa adaptacja. Pierwszą reżyserował Wojciech Has. Były to czasy, kiedy artysta przemawiał swoich dziełem, a nie marketingowym gęganiem w mediach. Były to czasy, kiedy recenzenci mieli olej w głowie, a nie terminal do kasy dystrybutorów filmów. Sam Has niewiele o Lalce mówił, ledwie kilka wypowiedzi: „Nie zapominam, że w każdym domu polskim znajduje się tekst tej powieści”. I dalej „Interesuje mnie przede wszystkim psychologia postaci, ich samotność i wyobcowanie, a nie odtworzenie podręcznikowego tła społecznego”. Ale pozwalał widowni mieć własne zdanie. Jedno z nich autorstwa wybitnego filmoznawcy prof. Tadeusza Lubelskiego: „Has stworzył adaptację polemiczną wobec lekturowego odczytania powieści. Zamiast społeczno-obyczajowej panoramy XIX-wiecznej Warszawy zrealizował poetycki, autorski poemat o niemożności spełnienia i uniwersalnym przemijaniu. Warszawa w jego filmie nie jest miastem Prusa, lecz monumentalną, duszną dekoracją, potęgującą poczucie osamotnienia bohaterów.” 👍 Obserwuj PRAWY PROSTY EU na FB 👉 https://www.facebook.com/profile.php?... i "X" 👉 https://x.com/PrawyProstyEU 🟣 🎧 PRAWY PROSTY EU. Możesz słuchać nas także na swoich ulubionych platformach podcastowych 👇 ✅ Apple Podcasts https://podcasts.apple.com/us/podcast... ✅ Spotify https://open.spotify.com/show/4hcCJBx... ✅ iHeartRadio https://iheart.com/podcast/155163412 ✅ Amazon Music / Audible https://music.amazon.com/podcasts/795... ✅ Castbox https://castbox.fm/channel/id6039182 ✅ Deezer https://www.deezer.com/show/1000722602 ✅ Podcast Addict https://podcastaddict.com/podcast/pra... ✅ Podchaser https://www.podchaser.com/podcasts/pr... ✅ JioSaavn https://www.jiosaavn.com/shows/Prawy-... 🎦 I oczywiście na ✅ YouTube 👉👉👉 https://www.youtube.com/@PrawyProsty-... Krzysztof Chmielnik na FB 👉  / krzysztof.chmielnik   i "X" 👉 https://x.com/krzysztof_sc 👍 👍 👍 Bądź doinformowany, pomóż nam w rozwoju i subskrybuj teraz!