قسمت سی و نهم سری پادکست خودشناسی با شمس (وابستگی و زندان ذهن)

چرا با اینکه خیلی از چیزهایی که می‌خواستیم رو داریم، باز هم آرامش نداریم؟ شاید چون آرامش‌مون رو به چیزهایی گره زدیم که هیچ‌وقت قرار نبوده دائمی باشن. من انسان رو مثل موجودی با هزار دست می‌بینم؛ هزار دست نامرئی که هر کدوم به چیزی چسبیده: یک دست به پول، یک دست به همسر، یک دست به فرزند، یک دست به آینده‌ی بچه، یک دست به نظر دیگران، یک دست به گذشته، یک دست به موفقیت، و حتی یک دست به تصویری که از خودمون ساخته‌ایم. بعد زندگی فقط یکی از این چیزها رو تکون می‌ده و ما فرو می‌ریزیم. چرا؟ چون زندگی فقط یک چیز رو از ما نگرفته؛ یکی از دست‌هامون رو کشیده. در این لایو درباره‌ی این حرف می‌زنیم که *وابستگی چیست و چگونه اتفاق می‌افتد؟* چرا گاهی فرزندمون رو زندگیِ خودمون می‌کنیم؟ چرا به جای ساختن توانایی‌های خودمون، به توانایی‌های همسرمون تکیه می‌کنیم؟ چرا آینده‌ی بچه‌مون تبدیل می‌شه به جبران رؤیاهای ناتمام خودمون؟ و چرا چیزی که اسمش رو «عشق» گذاشتیم، گاهی در واقع ترس از دست دادنه؟ از نگاه بودا تا روان‌شناسی یونگ و نگاه عرفانی، به این سؤال نزدیک می‌شیم: *آیا برای رسیدن به آرامش باید چیزهای بیشتری به زندگی‌مون اضافه کنیم، یا باید یاد بگیریم بعضی از دست‌هامون رو باز کنیم؟* شاید رهایی به معنای بی‌تفاوت شدن نیست. شاید یعنی دوست داشته باشی، بدون اینکه مالک باشی؛ مراقبت کنی، بدون اینکه کنترل کنی؛ تلاش کنی، بدون اینکه تمام هویتت رو به نتیجه گره بزنی. و شاید خودشناسی از جایی شروع می‌شه که برای اولین بار از خودت بپرسی: *من به چه چیزی چسبیده‌ام که اگر از دستش بدهم، احساس می‌کنم خودم را از دست داده‌ام؟* شاید آرامش چیزی نیست که باید به دستش بیاوری. *شاید آرامش همان چیزی است که وقتی دست‌هایت را باز می‌کنی، خودش را نشان می‌دهد.* #خودشناسی #وابستگی #آرامش #عرفان #یونگ #روانشناسی #رهایی #خودشناسی_با_شمس