Manifesto

Manifesto Koca bir kenti ısıtan umutlarım vardı, bir bardak çayla Hayallerimin peşinden koşacaktım, çıkmışım terlikle yola Gitmek ne uzun bir kelimeymiş dilimde ağır bir yük Yeni çekilen bir dişin boşluğu kadar, garip ve büyük Yuvasını bozduğum kuşların ahı desem, çocuktum neticede Ben de çok sevdim ama anlatamadım onun gibi hece hece İlkokulda resmim zayıftı, çizemedim geleceğe pembe tablolar Olaylara hep iyi taraftan bakarken tutuldu boyunlar Ne kadar gidersen git, yüzün mutlu olduğun yere döner İçindeki çocuk terk ettiğinde şehri, sokağında lambalar söner İçimde lise son sınıfın o son cumasından kalma bir keder var bitanem, Gülerken de gördüm seni ağlarken de, hem cennetsin hem cehennem! Bir rüzgar savursun bizi oraya, varsın yansın bu koca şehir, Işıklar sönse de zifiri karanlıkta, adımlarım yine sana gelir! Serin bir sabah balkonda, saçların dağınık gözlerin uykulu Hiçbir şey yapmana gerek yoktu, kazandın o en güzel duyguyu Bir ağaca aşık oldum ben, çiçek açıyordu değildi elimde Yoğun bakımdan fırladım sanki, akyuvarlarım kavimler göçünde Herkesin bir gidecek yeri var, benim pusulam sana doğrudur Yollar nereden geçerse geçsin, adımlarım seni bulur İçimden biri söküldü gitti, geride kaldı yangının hârı Serçe havalanmış çoktan, hâlâ sallanır eriğin dalı Dönüp de bakınca anladım, o yangında yanan bendim Sırılsıklam aşıkken, nasıl tutuştum bilemedim Tadım yoktu zaten, tuzu da bastım kanayan üstüne yaramın Nefes aldığın şehir ne kadar şanslı, ben sokak sokak seni ararım Sonsuzluk ülkesinde mülteci eylemler yaparken rastlaşacağız ansızın Sana meftun bu kalbimde mayınlarla çevrili en güzel ânımsın Yalnızlığımda emeği geçen herkesin gözlerinden öperim Bu sözleri harcanmış yıllarımın manifestosu kabul edin İçimde lise son sınıfın o son cumasından kalma bir keder var bitanem, Gülerken de gördüm seni ağlarken de, hem cennetsin hem cehennem! Bir rüzgar savursun bizi oraya, varsın yansın bu koca şehir, Işıklar sönse de zifiri karanlıkta, adımlarım yine sana gelir!