تبارشناسی مدح، مداحی و مداحان در تاریخ اسلام و ایران، در عرف و دین

برشی از گفت‌وگوی مفصل من اسفندیار عبداللهی با عبدالرحیم سلیمانی اردستانی که در زمستان ۱۴۰۴ ضبط شد. جناب سلیمانی در یک مناظره شرکت کرد. مباحثی در مورد تاریخ اسلام بین او و طرف مناظره اش پیش آمد. گفتند و شنیدند. شنید و پاسخ داد، گفت و پاسخ شنید. طرف مناظره ایشان که نامش را فراموش کردم گفته بود، شهادت ائمه ناموس من است. جناب اردستانی گفته بود، ناموس من شهادت یا نحوه کشته شدن هیچ انسانی نیست. بسیاری از انسان‌ها در طول تاریخ مظلومانه و ناجوانمردانه کشته شده‌اند، قرار نیست من عاشق یا پیرو آنها باشم. وی گفته بود ناموس من نه کیفیت شهادت که اخلاق نبوی، اخلاق علوی و اخلاق فاطمی است. همین بحث کافی بود تا تندروها راسا اجتهاد کنند و به دفتر و منزل ایشان هجوم برده و او را به باد فحش و تهدید گیرند جالب و البته حیرت انگیز آنکه بسیاری از روحانیت شناخته شده هر دو جریان سیاسی سلیمانی اردستانی را تکفیر کردند.حتی سید محمدخاتمی که مدعی تسامح و تساهل و طرفدار جریان آزاد بیان و عقیده بود، نیز نظرات سلیمانی را مورد نقد شدید قرار داد. تقریبا هیچ روحانی سنتی و غیر سنتی حاضر نشد در هیچ سطحی از او اعلام حمایت کند. در این فقره جوانان حزب اللهی، بسیجی ، مداحان تند، روحانیت حکومتی همه و همه در جبهه مقابل سلیمانی اردستانی ایستادند. او در این عرصه تنهای تنها بود. سلیمانی اردستانی یک هفته قبل از بازداشت یعنی روزهای آغازین نوروز ۱۴۰۴ با من تماس گرفت و گفت در دفاع از جمهوری اسلامی، در مقابل حملات آمریکا و اسرائیل و در واکنش به کشته شدن تعداد زیادی از مقامات نظامی و سیاسی بیانیه بسیار محکمی صادر کرده و ادامه داد انتظار دارد من در رسانه‌های تحت نظر خود آن را منتشر کنم. بعد متوجه شدم که برای این منظور یک ویدیوی تهیه کرده است . تقریبا همزمان با انتشار مواضع جدید او، میزبانش از یک روستا در ساوه با من تماس گرفت و گفت آقای عبداللهی ماموران امنیتی اطلاعاتی آمدند اینجا و به زشت ترین حالات حاج آقا را دستگیر و با خود بردند. شنیدم که عمامه او را دور گردنش انداخته و او را روی زمین کشیدند تا نزدیک خودرویی که برای بردن او آورده بودند. خیلی ناراحت شدم که جمهوری اسلامی اعم از ضابط و قاضی این مملکت که خود باید الگوی مردم در اجرای قانون باشند، آشکارا قانون و اخلاق انسانی را زیر پا می‌گذارند. نه قانون و نه اخلاق، اجازه نمی‌دهد با یک آخوند محفوظ به حیا و مبادی آداب، صبور و اهل گفت‌وگو و معقول چنین با بی احترامی رفتار شود. به هر روی او اکنون در زندان است و متاسفانه از شرایط او بی خبرم به یاد او برشی از آخرین گفتگو با ایشان را بازنشر می‌کنم. با احترام : اسفندیار عبداللهی، مدیر راه و چاه و مجری برنامه پیش رو Барои форсизабонон, тоҷикон, ориёиҳо ва мардуми Хуросони Бузург, форсизабонони Узбакистон ва Туркманистон ва ҳамаи форсизабонон ва тоҷикони ҷаҳон Аммо баъд... Қисме аз сӯҳбати муфассали ман байни Исфандиёр Абдуллоҳӣ ва Абдурраҳим Сулаймонии Ардастонӣ, ки дар зимистони соли 1404 сабт шудааст. Ҷаноби Сулаймонӣ дар баҳсе ширкат варзид. Дар бораи таърихи ислом байни ӯ ва баҳскунандааш баҳсҳо сурат гирифтанд. Онҳо сухан гуфтанд ва шуниданд. Ӯ шунид ва посух дод, сухан гуфт ва посухро шунид. Баҳскунандааш, ки номашро фаромӯш кардаам, гуфта буд, ки шаҳодати имомҳо шарафи ман аст. Ҷаноби Ардастонӣ гуфта буд, ки шарафи ман шаҳодат ё тарзи куштани ягон инсон нест. Дар тӯли таърих бисёр одамон ноодилона ва тарсончак кушта шудаанд, ман набояд онҳоро дӯст дорам ё пайравӣ кунам. Ӯ гуфта буд, ки шарафи ман сифати шаҳодат нест, балки ахлоқи пайғамбарӣ, ахлоқи алавӣ ва ахлоқи Фотимиён аст. Ин баҳс барои ифротгароён кофӣ буд, ки як қадами ҷасурона кунанд ва ба идора ва хонаи ӯ ҳамла кунанд, ӯро таҳқир ва таҳдид кунанд. Ҷолиб ва албатта, ҳайратовар аст, ки бисёре аз рӯҳониёни маъруф аз ҳарду ҷараёнҳои сиёсӣ Сулаймони Ардастониро такфирӣ эълон карданд. Ҳатто Сайид Муҳаммад Хотамӣ, ки таҳаммулпазириро талаб мекард ва озодии баён ва эътиқодро дастгирӣ мекард, низ аз ақидаҳои Сулаймонӣ шадидан интиқод кард. Қариб ҳеҷ рӯҳонии анъанавӣ ё ғайрианъанавӣ омода набуд, ки пуштибонии худро дар ҳама сатҳҳо эълон кунад. Дар ин масъала ҷавонони Ҳизбуллоҳ, Басиҷ, воизони тундрав ва рӯҳониёни ҳукумат ҳама дар сафи пеши муқобили Сулаймони Ардастонӣ истода буданд. Ӯ дар ин майдон танҳо буд. Сулаймони Ардастонӣ як ҳафта пеш аз боздошташ, дар рӯзҳои аввали Наврӯзи соли 1404, бо ман тамос гирифт ва гуфт, ки ӯ дар дифоъ аз Ҷумҳурии Исломӣ, бар зидди ҳамлаҳои Иёлоти Муттаҳида ва Исроил ва дар посух ба куштори шумораи зиёди мақомоти низомӣ ва сиёсӣ изҳороти хеле қавӣ содир кардааст ва идома дод, ки аз ман интизор аст, ки онро дар расонаҳои зери назорати ӯ нашр кунам. Баъдтар ман фаҳмидам, ки ӯ барои ин мақсад видеое омода кардааст. Қариб ҳамзамон бо нашри вазифаҳои нави ӯ, мизбони барнома аз деҳае дар Савеҳ ба ман занг зад ва гуфт, ки ҷаноби Абдуллоҳӣ, агентҳои амниятӣ ва иктишофӣ ба ин ҷо омада, Ҳоҷ Оғоро дар шароити бадтарин боздошт карда, бурдаанд. Шунидам, ки онҳо саллаи ӯро ба гарданаш партофта, ӯро ба замин кашида, ба мошине, ки барои бурдан оварда шуда буд, кашидаанд. Ман хеле ғамгин шудам, ки Ҷумҳурии Исломӣ, аз ҷумла судяҳо ва додрасҳои ин кишвар, ки бояд дар иҷрои қонун барои мардум намуна бошанд, ошкоро қонун ва ахлоқи инсониро поймол мекунанд. На қонун ва на ахлоқ ба муллое, ки хоксорӣ ва принсипҳои одобро риоя мекунад, сабр, сухангӯ ва оқилро риоя мекунад, иҷозат намедиҳанд, ки бо чунин