ความลับของต้นไม้เฒ่า - ลินดา | Official Lyrics |

ต้นไม้ต้นหนึ่ง กับความทรงจำที่เมืองไม่เคยจำ บางครั้ง สิ่งที่ยืนอยู่กับที่มานานที่สุด อาจเป็นสิ่งเดียวที่มองเห็นความเปลี่ยนแปลงได้มากที่สุด ถ้าต้นไม้พูดได้ มันคงมีเรื่องเล่าให้เราฟังมากมาย ตั้งแต่วันที่ผืนดินตรงนี้ยังเป็นท้องทุ่งสีเขียว วันที่เด็กคนหนึ่งเคยปีนป่ายขึ้นไปบนกิ่งของมัน วันที่นกตัวเล็กสร้างรังอยู่ระหว่างใบไม้ หรือวันที่ใครสักคนแอบสลักชื่อของตัวเองไว้บนเปลือกไม้ เพราะเชื่อว่าความรักในวันนั้นจะคงอยู่ตลอดไป ต้นไม้ไม่เคยลืม มันจำได้แม้กระทั่งเสียงหัวเราะที่เจ้าของเสียงอาจลืมไปแล้ว จำกลิ่นฝนแรกของฤดูกาล จำรอยเท้าของผู้คนที่เดินผ่าน และจำได้ดีว่าครั้งหนึ่งตรงนี้เคยมีท้องฟ้ากว้างใหญ่เพียงใด แต่โลกไม่เคยหยุดเปลี่ยน ทุ่งหญ้าค่อยๆ กลายเป็นถนน ถนนกลายเป็นตึกสูง เสียงนกถูกแทนที่ด้วยเสียงเครื่องยนต์ และลมที่เคยพัดผ่านยอดไม้ก็เริ่มพัดผ่านช่องว่างระหว่างอาคารคอนกรีต ผู้คนเรียกสิ่งเหล่านี้ว่าความเจริญ พวกเขาสร้างบ้านให้สูงขึ้น สร้างถนนให้กว้างขึ้น สร้างชีวิตให้รวดเร็วขึ้น จนบางครั้งอาจลืมไปว่า ก่อนจะมีทุกสิ่งเหล่านั้น พวกเขาเคยมีความสุขกับการนั่งอยู่ใต้ร่มไม้ต้นหนึ่ง โดยไม่ต้องรีบไปไหน ต้นไม้ยังยืนอยู่ตรงนั้น มันเห็นเด็กน้อยเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เห็นคนรักกลายเป็นคนแปลกหน้า เห็นคนที่เคยนั่งพักใต้ร่มเงาของมันเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง เห็นผู้คนมากมายวิ่งตามความฝัน จนบางคนหลงลืมความฝันแรกเริ่มของตัวเอง บางทีต้นไม้อาจไม่ได้เศร้าที่ไม่มีใครพูดคุยกับมันอีกแล้ว มันเพียงสงสัยว่า ในวันที่มนุษย์มีทุกอย่างมากขึ้น ทำไมพวกเขาถึงดูเหมือนมีความสุขน้อยลง รอยแตกบนเปลือกไม้ไม่ต่างจากบันทึกประจำวันของใครสักคน ทุกวงปีคือหลักฐานของการมีชีวิต ทุกกิ่งที่หักคือเรื่องราวของการสูญเสีย และทุกใบไม้ที่ร่วงหล่นอาจเป็นสิ่งที่ต้นไม้ยอมปล่อยไป เพื่อให้ตัวเองได้เติบโตต่อ มนุษย์เองก็คงไม่ต่างกัน เราเติบโตจากสิ่งที่เคยสูญเสีย เรียนรู้จากวันที่ไม่เป็นอย่างหวัง และแบกความทรงจำบางอย่างเอาไว้ลึกกว่าที่ใครจะมองเห็น มีเพียงต้นไม้ที่อาจเข้าใจเรื่องนี้ดี เพราะมันใช้ชีวิตอยู่กับการเปลี่ยนแปลงมาตลอด โดยไม่เคยต้องเดินทางไปไหน ในวันที่แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ทอดผ่านยอดใบ ต้นไม้ยังคงยืนอยู่ที่เดิม แม้เมืองรอบข้างจะเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ มันไม่ได้เรียกร้องให้ใครย้อนเวลากลับมา ไม่ได้ขอให้ทุ่งหญ้ากลับมาเป็นสีเขียวเหมือนวันวาน และไม่ได้ต้องการให้ใครจดจำชื่อของมันด้วยซ้ำ มันเพียงยังคงหยั่งรากลงไปในดิน คอยโอบอุ้มชีวิตเล็กๆ และเก็บรักษาความทรงจำที่โลกอาจไม่มีพื้นที่เหลือให้เก็บอีกแล้ว เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่ว่ามนุษย์จะสร้างสิ่งใดสูงเสียดฟ้าแค่ไหน เราทุกคนก็ยังต้องกลับคืนสู่ผืนดินเดียวกัน บางทีต้นไม้ไม่ได้มีชีวิตยืนยาวเพื่อรอวันที่โลกจะจดจำมัน แต่อาจมีชีวิตอยู่เพื่อเตือนให้เรารู้ว่า ครั้งหนึ่งเราเคยเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติเช่นกัน และในวันที่เราไม่มีใครให้เล่าเรื่องราวเหล่านั้นฟัง อย่างน้อยก็ยังมีต้นไม้ต้นหนึ่งที่จำเราได้เสมอ ==========