บทสวดโภชฌงค ๗ ประการ สวดเพื่อชะลอโรคร้าย ขจัดโรคภัยไข้เจ็บ และเสริมสร้างขวัญกำลังใจให้แก่ผู้ป่วย

บทสวดโภชฌงคปริตร (หรือ โพชฌังคปริตร) คือพระพุทธมนต์ที่นิยมสวดเพื่อชะลอโรคร้าย ขจัดโรคภัยไข้เจ็บ และเสริมสร้างขวัญกำลังใจให้แก่ผู้ป่วย คำว่า "โพชฌงค์" แปลว่า องค์แห่งการตรัสรู้ (มี 7 ประการ) ส่วน "ปริตร" แปลว่า เครื่องป้องกันหรือมนต์คุ้มครองที่มาและอานุภาพตามพระไตรปิฎกในสมัยพุทธกาล บทสวดนี้ปรากฏเหตุการณ์สำคัญ 3 ครั้งที่พระธรรมคำสอนเรื่อง "โพชฌงค์ 7" สามารถขจัดอุปัทวันตรายและอาการป่วยไข้ได้ทันที:พระมหากัสสปะ อาพาธหนัก พระพุทธเจ้าเสด็จไปตรัสแสดงโพชฌงค์ 7 เมื่อฟังจบ ท่านก็หายจากโรคทันทีพระโมคคัลลานะ อาพาธหนัก พระพุทธเจ้าทรงแสดงโพชฌงค์ 7 ให้ฟัง ท่านก็ระงับโรคและหายเป็นปกติพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงประชวร จึงโปรดให้ พระจุนทะ สวดโพชฌงค์ 7 ถวาย เมื่อฟังจบ อาพาธของพระองค์ก็หายไปองค์ธรรมแห่งการตรัสรู้ (โพชฌงค์ 7 ประการ)การสวดหรือฟังบทนี้ มิใช่เพียงการอ้อนวอน สิ่งสำคัญคือการส่งจิตพิจารณาตามองค์ธรรมทั้ง 7 ประการ เพื่อให้จิตเกิดความสว่าง สงบ และทรงพลังในการบำบัดตนเอง:องค์ธรรมความหมายบทบาทต่อจิตใจและร่างกาย 1. สติความระลึกได้ ไม่ประมาทช่วยดึงจิตให้อยู่กับปัจจุบัน ไม่ฟูมฟายกับความเจ็บปวด 2. ธัมมวิจยะการเฟ้นหาธรรม การสอดส่องสัจจะพิจารณาเห็นความเป็นจริงของร่างกายว่ามีความเสื่อมเป็นธรรมดา 3. วิริยะความเพียรพยายามสร้างกำลังใจในการต่อสู้กับโรคภัยไข้เจ็บ 4. ปีติความอิ่มใจ ความสุขใจสารแห่งความสุข (Endorphin) หลั่ง ทำให้จิตใจเบิกบาน 5. ปัสสัทธิความสงบกาย สงบใจลดความตึงเครียดของระบบประสาท การเต้นของหัวใจ และความดัน 6. สมาธิความตั้งมั่นของจิตจิตดิ่งเป็นหนึ่ง ไม่แส่สอดไปคิดถึงความกลัว 7. อุเบกขาความวางเฉยด้วยปัญญาวางใจเป็นกลาง ยอมรับความเป็นจริงตามธรรมชาติ สรุปใจความสำคัญของบทสวด ท่อนแรก: กล่าวถึงโพชฌงค์ 7 ประการที่พระพุทธเจ้าผู้ทรงเห็นธรรมทั้งปวงได้ตรัสไว้ดีแล้ว หากบุคคลใดเจริญ (ฝึกฝน) ให้มาก ย่อมเป็นไปเพื่อความรู้แจ้ง นิพพาน และการตรัสรู้ ท่อนกลาง: อ้างอิงสัจจะวาจาเหตุการณ์จริงที่พระพุทธเจ้า พระมหากัสสปะ และพระโมคคัลลานะ หายจากโรคภัยด้วยการฟังองค์ธรรมนี้ ท่อนท้าย: เป็นคำอวยพรด้วยอานุภาพแห่งสัจจะวาจา ขอให้ความสวัสดีมีแก่ผู้สวด/ผู้ฟัง และขอให้โรคภัยทั้งปวงหายสิ้นไป