Nie będę marnował życia moich ludzi” — GROM odmawia rozkazu USA w Ghazni

Wrzesień dwa tysiące siódmego roku prowincja Ghazni wschodnie afgańskie góry komandor Robert Jeffries oficer operacyjny Piątego Korpusu US Army trzyma mapę pokazuje palcem punkt na zboczu tam według wywiadu ukrywa się komórka talibów odpowiedzialnych za serię ataków na konwoje Jeffries mówi głośno pewnie jak człowiek przyzwyczajony do tego że rozkazy nie podlegają dyskusji obok stoi pułkownik Krzysztof Bielecki dowódca polskiego kontyngentu specjalnego w Afganistanie milczy patrzy na mapę potem na góry znowu na mapę Jeffries czeka na potwierdzenie Bielecki milczy dalej. Tego dnia w polskim obozie panuje napięcie gęste jak smugi dymu z palenisk operatorzy GROM-u wiedzą że coś wisi w powietrzu od rana dowództwo amerykańskie naciska na wspólną akcję która ma przynieść przełom w regionie plan jest prosty do bólu zmasowany szturm helikopterami na wioskę Qarabagh neutralizacja talibów przeszukanie zabudowań Jeffries przedstawia to jako rutynową operację podręcznikową tyle że Bielecki nie czyta amerykańskich podręczników czyta teren ludzi historię tego miejsca i nie podoba mu się to co widzi. Świt nad bazą Forward Operating Base Ghazni wygląda jak obraz rodem z piekła czerwone niebo kurz unoszący się nad płaskowyżem turkot generatorów w namiocie operacyjnym oficerowie NATO patrzą na zdjęcia satelitarne wywiad donosi o aktywności w Qarabagh ruchy nocą światła podejrzane osoby czy to talibowie prawdopodobnie czy to wystarczający powód do ataku dla Amerykanów tak dla Polaków pytanie pozostaje otwarte major Andrzej Kowalski zastępca Bieleckiego patrzy na fotografie i marszczy czoło widział takie obrazy już setki razy problem w tym że połowa z nich okazywała się zwykłymi wioskami gdzie ludzie po prostu żyją swoim życiem. 🔔 SUBSKRYBUJ by poznać prawdziwą historię polskiego GROM! 👍 LIKE jeśli chcesz więcej relacji z misji specjalnych!