அந்த கெத்செமனே தோட்டத்தில்... கதறி அழுதீரோ

அந்த கெத்செமனே தோட்டத்தில்... கதறி அழுதீரோ, என் பாவம் சுமக்கவே... ரத்தம் சிந்தினீரோ. வியர்வை துளிகள் எல்லாம்... உதிரமாய் மாறியதே, பிதாவின் சித்தத்திற்கு... உம் தலை சாய்ந்ததே. சாட்டையடி ஓசையிலே... சதை துண்டுகள் விழுந்ததே, முள்முடி சூட்டியே... குருதி வழிந்தோடியதே. பார சிலுவை தோளிலே... பாரமாய் அழுத்தியதே, என் இயேசுவே... எனக்காக ஏங்கி நின்றீரே. ஏன் இந்த பாடுகள்... என் மேல் உமக்கென்ன பாசம்? என் சாபம் நீங்கவே... நீர் சுமந்தீர் அந்த சிலுவையை! கல்வாரி மலையிலே... காருண்ய தெய்வமே, உயிர் தந்த அன்பிற்கு... நான் என்ன தருவேன்? என் இயேசுவே... என் இயேசுவே...உம் அன்பிற்கு ஈடு இணை இல்லயே ஆணிகள் பாய்ந்த போது... உலகம் சிரித்ததோ? பிதாவே மன்னியும் என்றே... உம் இதயம் துடித்ததோ? தாகமாய் இருக்கிறேன் என்றீர்... கசப்பைத் தந்தாரே, 'முடிந்தது' என்று சொல்லி... ஜீவனை விட்டீரே. சிந்திய ரத்தத்தினால்... என் பாவங்கள் கழுவப்பட்டதே, நீர் அடைந்த காயத்தினால்... என் காயங்கள் ஆறினதே. மரணத்தை வென்றவரே... என் மீட்பராய் நின்றவரே, உம் தியாக அன்பிற்கு... என் ஜீவனை தந்தாலும் போதாதைய்யா ஏன் இந்த பாடுகள்... என் மேல் உமக்கென்ன பாசம்? என் சாபம் நீங்கவே... நீர் சுமந்தீர் அந்த சிலுவையை! கல்வாரி மலையிலே... காருண்ய தெய்வமே, உயிர் தந்த அன்பிற்கு... நான் என்ன தருவேன்? பாவம் தீர்த்த ரத்தமே... என் சாபம் மாற்றிய சிலுவையே... நன்றி ஐயா... நன்றி.. இயேசய்யா...