помери созен | Hafizullah Esrar | حفیظ الله اسرار

حفیظ‌الله اسرار، فرزند شوق و برخاسته از دره‌ی دل‌انگیز و همیشه سبز شدوج در ولسوالی شغنان، یکی از آوازخوانان پرآوازه و شناخته‌شده‌ی این دیار است. او با صدای خاص، گیرا و دلنشین خود توانسته جایگاهی ویژه در دل مردم شغنان و فراتر از آن به دست آورد. آنچه صدای او را متمایز می‌سازد، نه تنها شور و احساس جاری در نغمه‌هایش، بلکه پیوند عمیقی است که میان هنرش و موسیقی کلاسیک شغنان برقرار کرده است. اسرار سال‌ها تلاش کرد تا میراث موسیقی کلاسیک شغنان را زنده نگه دارد و آن را با شیوه‌ای نو و دلنشین به گوش مردم برساند. او آهنگ‌های زیبا و روح‌نواز آفرید و بسیاری از قطعات کلاسیک شغنان را با بازخوانی‌های خود جانی تازه بخشید. آثار او، هم انعکاسی از سنت‌های کهن و هم تجلی‌گاهی برای خلاقیت‌های نوین در موسیقی این خطه است. هر آهنگ او، روایتگر قصه‌هایی از عشق، درد، امید و زندگی در دل کوه‌های سر به فلک کشیده‌ی شغنان است. اما متأسفانه، شرایط دشوار و نابسامان کشور، همانند بسیاری از هنرمندان دیگر، صدای او را نیز به خاموشی کشانده است. حفیظ‌الله اسرار این روزها در کابل زندگی می‌کند؛ جایی که دلتنگی برای صحنه و تکرار لحظات شورانگیز اجراهایش همیشه با اوست. او اکنون خاموش است، اما سکوتش پر از زمزمه‌های ناگفته و آوای ناپیدایی است که در دل دوست‌دارانش همچنان زنده است. مردم شغنان و همه‌ی آنانی که با صدای او خاطره دارند، با شوق و امید چشم به راهند تا بار دیگر این هنرمند توانمند، پرده‌ی سکوت را کنار بزند و آواز دلنشین خود را به گوش‌ها و دل‌ها برساند. زیرا صدای اسرار تنها یک صدا نیست؛ بلکه پژواکی است از فرهنگ، هویت و اصالت سرزمینی که موسیقی‌اش ریشه در تاریخ و دل مردمانش دارد. به امید روزی که بار دیگر، سکوت این روزها بشکند و نوای پرمهر و پرصلابت حفیظ‌الله اسرار، همچون گذشته، در کوچه‌ها و دشت‌های شغنان و سراسر کشور طنین‌انداز شود و دل‌ها را به هم پیوند دهد. Ҳафизуллоҳ Асрор, фарзанди ҳавас ва зодаи водии дилрабою ҳамешасабзи Шадуҷи ноҳияи Шоғнон, аз маъруфтарин ва маъруфтарин сарояндаҳои ин сарзамин аст. Вай бо садои нотакрор, дилрабо ва форамонаи худ тавонистааст дар қалби мардуми Шоғнон ва берун аз он ҷойгоҳи хоса пайдо кунад. Он чизе, ки овози ӯро фарқ мекунад, на танҳо ҳавас ва эҳсосот дар таронаҳояш аст, балки пайванди амиқе, ки миёни ҳунараш бо мусиқии классикии Шоғнон барқарор кардааст, мебошад. Асрор барои зинда нигоҳ доштани осори мусиқии классикии Шоғнон ва ба шеваи наву дилпазир ба гӯши мардум расонидани он солҳо заҳмат кашидааст. Вай таронахои зебою дилнишин эчод карда, бо тафсирхои бозеозй ба бисьёр порчахои классикии Шогнон нафаси тоза бахшид. Асархои у хам тачассуми анъанахои кадима ва хам зухуроти эчодиёти нав дар мусикии ин нохия мебошанд. Ҳар як таронааш аз ишқ, дард, умед ва зиндагӣ дар қалби кӯҳҳои сарбаланди Шоғнон қисса мекунад. Аммо мутаассифона, шароити душвору бесарусомони кишвар мисли дигар ҳунармандон садои ӯро хомӯш кардааст. Хафизулло Асрор дар ин рузхо дар Кобул зиндагй мекунад; ки дар он чо сахна ва такрори лахзахои хаячонбахши спектакльхои худро пазмон мешавад. Ҳоло хомӯш аст, аммо хомӯшии ӯ пур аз пичирросҳои ногуфта ва садои ноаён аст, ки то ҳол дар қалби мухлисонаш зинда аст. Мардуми Шоғнон ва ҳамаи онҳое, ки бо садои ӯ хотираҳо доранд, бесаброна ва бо умед мунтазири он ҳастанд, ки ин ҳунарманди лаёқатманд бори дигар пардаи хомӯширо бардошта, таронаи форамашро ба гӯшу дилҳо меорад. Зеро овози Асрор танхо овоз нест; ин акси садои фарњанг, њувият ва асолати сарзамине аст, ки мусиќиаш дар таърих ва ќалби мардумаш реша дорад. Ба умеди он, ки рӯзе хомӯшии ин рӯзҳо бори дигар мешиканад ва садои пурмуҳаббату устувори Ҳафизуллоҳи Асрор чун дар гузашта дар гулгашту даштҳои Шоғнон ва саросари кишвар садо медиҳад, дилҳоро ба ҳам мепайвандад.