กุ้งแห้งในพริก

#โรคแอนแทรคโนส (Anthracnose) หรือที่เกษตรกรนิยมเรียกว่า "#โรคกุ้งแห้ง" ในพริก เกิดจากเชื้อราในกลุ่ม Colletotrichum (เช่น Colletotrichum acutatum และ Colletotrichum capsici) โดยมีสาเหตุและปัจจัยกระตุ้นหลักดังนี้ครับ 1. เชื้อสาเหตุและการแพร่ระบาด แหล่งสะสมของเชื้อ: เชื้อราสามารถติดมากับเมล็ดพันธุ์ หรือแฝงตัวอยู่กับซากพืชที่เป็นโรค เศษซากพริกในดิน รวมถึงวัชพืชตระกูลใกล้เคียง การแพร่กระจาย: สปอร์ของเชื้อรามีความสามารถในการแพร่กระจายได้ง่ายและรวดเร็วมาก โดยอาศัย: น้ำฝนและน้ำจากการรดน้ำ: เม็ดฝนที่ตกลงกระทบแผลโรคจะกระเด็นสปอร์ให้แพร่ไปยังผลพริกหรือต้นข้างเคียง ลม: พัดพาละอองสปอร์ที่แห้งปลิวไปในระยะไกล แมลงและเครื่องมือเกษตร: พาหะที่ช่วยนำเชื้อติดไปสู่ต้นอื่น 2. สภาพแวดล้อมที่เหมาะสมต่อการเกิดโรค (ปัจจัยกระตุ้นสำคัญ) เชื้อราตัวนี้ชอบสภาพอากาศชื้นและอบอุ่นเป็นพิเศษ หากเจอสภาพแวดล้อมเหล่านี้ โรคจะระบาดรุนแรงมาก: ความชื้นสูง: ฝนตกชุก น้ำค้างลงจัด หรือแปลงพริกมีความชื้นในดินสูงและการระบายอากาศไม่ดี (ปลูกชิดกันเกินไป) ฝนสลับแดด: ช่วงที่มีฝนตกชุกแล้วมีแดดออกจัดสลับกัน เป็นช่วงที่สปอร์จะงอกและเข้าทำลายเนื้อเยื่อพริกได้ดีที่สุด อุณหภูมิ: เหมาะสมที่สุดในช่วงประมาณ 25–30 องศาเซลเซียส 3. ลักษณะอาการเมื่อเชื้อเข้าทำลาย เกิดจุดแผลช้ำยุบตัวลงเล็กน้อยบนผลพริก (ทั้งผลดิบสีเขียวและผลสุกสีแดง) แผลจะค่อยๆ ขยายตัวลุกลามเป็นวงรีหรือวงกลมซ้อนกันเป็นชั้นๆ (Concentric rings) ตรงกลางแผลมักพบจุดสีดำเล็กๆ ซึ่งก็คือกลุ่มสปอร์ของเชื้อรา เมื่อผลพริกแห้งสนิทจะบิดงอและมีลักษณะคล้ายตัวกุ้งแห้ง จึงเป็นที่มาของชื่อโรค #แนวทางการป้องกันและกำจัดโรคกุ้งแห้งในพริก ใช้เมล็ดพันธุ์สะอาด: คัดเลือกพันธุ์ที่ต้านทานโรค และผ่านการคลุกสารป้องกันกำจัดเชื้อราก่อนปลูก จัดการแปลงปลูก: กำจัดซากพืชที่เป็นโรคและวัชพืชรอบแปลงเพื่อทำลายแหล่งสะสมเชื้อ เว้นระยะปลูกให้เหมาะสม ไม่ให้แน่นทึบ เพื่อให้อากาศถ่ายเทสะดวกและลดความชื้น หลีกเลี่ยงการให้น้ำแบบสپرินเกอร์ที่ทำให้พริกเปียกชุ่มนานเกินไป การใช้สารป้องกันกำจัดโรค: #ระยะติดดอกออกผลควรพ่นสารป้องกันกำจัดเชื้อรา เช่น กลุ่มสารกลุ่มโพรพิเนบ (Propineb), ไดฟีโนโคนาโซล (Difenoconazole), หรือสารกลุ่มไตรอาโซล ตามความเหมาะสมเพื่อป้องกันการระบาด หากพบผลที่เป็นโรค ให้รีบเก็บทำPลายทิ้งนอกแปลงทันทีเพื่อตัดวงจรการแพร่ระบาด