Δε θα σιωπήσω

Aπό την ποιητική συλλογή μου ''ΡΟΜΑΝΤΖΟ'' Στίχοι: Nikiforos Larisis Παραγωγή: Μίλτος Σταμπουλίδης Δε θα σιωπήσω θέλω και πάλι να μιλήσω το πεπρωμένο να χτυπήσω να συγκρουστώ και να γκρεμίσω όποια υπάρχει φυλακή και κάθε μέσα της κελί όλα μας γύρω ένα κλουβί με κάγκελα μια συνταγή μας έχουν φτιάξει και σ’ όσους διαμαρτύρονται σαν τους έχει πειράξει βάλανε φόβο και ντροπή και λίγο από την ενοχή να τους δικάσουνε μεμιάς μ’ αυτοί τους λεν μεταχαράς για να τους διώξουν από δώ κι αυτοί μαζί κάναν χωριό και πολεμούνε στ’ αντάρτικο συντρόφους τους ζητούνε με πάθος σπρέι και πανιά και λόγια που είναι απ’ την καρδιά κρεμούν στη νύχτα λίγο φως ο χρόνος είναι λιγοστός χτυπά ξανά συναγερμός ο λόγος τους πιο αιχμηρός κι ο τρόπος τους μοναδικός σ’ όσους φινέτσα έχουν μπουρούχα σ’ αυτούς που βγάζουν απ’ τα ρούχα στη μπουγάδα ν’ αστράψουν στα μανταλάκια να κρεμάσουν να ξεμπροστιάσουν τις τύχες μας ν’ αλλάξουν από ανθρώπους τοξικούς και τύπους προβληματικούς από μαφίες και κυκλώματα ξέρουν διευθύνσεις και ονόματα δε φοβούνται τα χαρακώματα μας ξυπνούν απ’ τα κώματα για όσα έχουμε δικαιώματα κ’ η κρίση τους ξυράφι έχουνε μάθει να μην κάνουνε λάθη να ξεγλιστρούνε από το ράφι να σε βρούνε μη σου λάχει είναι των άστρων δικαστές αν είσαι ύποπτος και φταις πάνω σου σαν την αστραπή σα κεραυνός μες στην ψυχή ο λόγος τους θα λάμψει και θα γράψει θα σε χτυπήσει σαν ρεύμα και θα σε υποτάξει για σένα που σου έχουν ρουφήξει το αίμα σ’ έχουν ρημάξει στο ψέμα εργάζονται νύχτα μέρα να μη σε κάνουνε πιο πέρα δεν ξεχωρίζουνε την Κυριακή απ’ τη Δευτέρα σιωπή σημαίνει ν’ ακούς μονάχα τον αέρα σαν ήρθε η ώρα και τους παίρνει ο διάολος τον πατέρα στα μαύρα κι άσπρα μας πανό κόκκινο χρώμα αναρχικό να βάψει κόλαση ξανά σ’ όσους μολύναν τα μυαλά και τις ψυχές μας κλέψαν τα χαμόγελα και μεις στις αφιλόξενες ζωές μας αγωνιστές μιας εποχής και μιας ανώτερης σχολής έχουμε αξίες και τιμές κι αυτές τις κάναμε σπουδές να υπηρετούμε τον συνάνθρωπο σ’ αυτόν τον χώρο τον απάνθρωπο ενώσαμε όλοι τις φωνές να κυνηγούμε τις σιωπές που κάνουν κρότο και χτυπούν πίσω απ’ την πλάτη μας μετρούν αισχρά τα κέρδη και στην καριέρα τους ψηλότερα θ’ ανέβει όποιος θα κάνει τα χατίρια στα πιο βρώμικα παιχνίδια σαν τους βρικόλακες τα φίδια τους εξουδετερώνω με λίγη μπογιά τους χρεώνω και ξανά δε θα σιωπήσω στην αγκαλιά μου θα κρατήσω δυο μωρά και ποιος παίρνει την ευθύνη να τα μεγαλώσει σωστά την αλήθεια να τους πει ποια είναι για όλους μας κοινή πως ήρθανε σ’ έναν κόσμο που δεν του καίγεται καρφί αν ο δίπλα σου τη βγάζει καθαρή αν δεν έχει να φάει ούτε κρεβάτι να κοιμηθεί ποιος νοιάζεται ποιος το υστέρημά του μοιράζεται και στον δρόμο το αφήνει και τα μάτια του δεν κλείνει στην αδικία σε μια λάθος πορεία σηκώνουμε μαύρη σημαία κι αποζητούμε μια κατάσταση νέα που όλοι θα χαιρόμαστε και θα κάνουμε παρέα είμαστε η στιγμή η μοιραία που απέναντι βρισκόμαστε και συγκρουόμαστε με τις αποκαταστημένες και δόλιες ανθισμένες μανόλιες με στους κήπους τους καταπατημένους από κακομαθημένα παιδιά και γονείς τρομαγμένους.