อนัตตลักขณสูตร :: หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช 30 เมษายน 2566

หลวงพ่อจ้ำจี้จ้ำไชพวกเรา ต้องฝึกให้มีจิตที่ตั้งมั่นขึ้นมา เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน หลวงตามหาบัวเรียกว่าจิตผู้รู้ ครูบาอาจารย์สายวัดป่าแต่เดิมเรียกว่าจิตผู้รู้ มันคือจิตประภัสสรนั่นเอง จิตที่ผ่องใส แต่ไม่บริสุทธิ์ ยังมีอวิชชาซ่อนอยู่ พระพุทธเจ้าถามว่าจิตทั้งหลาย พูดง่ายๆ จิตทั้งหลายเที่ยงหรือไม่เที่ยง พระปัญจวัคคีย์บอกไม่เที่ยง พระพุทธเจ้าถามต่อ แล้วสิ่งที่ไม่เที่ยงมันสุขหรือมันทุกข์ ถูกบีบคั้นให้แตกสลาย ควรยึดถือไหม ของซึ่งมันไม่ยั่งยืน ไม่ควรยึดถือ พระปัญจวัคคีย์ ท่านได้ยินอย่างนี้ก็เข้าใจธรรมะชั้นสูง บรรลุพระอรหันต์กัน ที่หลวงพ่อบอกให้พวกเราคอยรู้สึกกายรู้สึกใจ ไม่ใช่โมเมพูด มันก็คือสิ่งที่พระพุทธเจ้าสอน สอนตั้งแต่ปัญจวัคคีย์ ในอนัตตลักขณสูตร สูตรที่สอง ต่อจากธัมมจักกัปปวัตตนสูตร ก็ขึ้นมาสู่ อนัตตลักขณสูตร สอนถึงความเป็นอนัตตา อนัตตาก็คือมันเป็นของที่ไม่ควรยึดควรถือ รูปไม่เที่ยง สิ่งใดไม่เที่ยง สิ่งนั้นมันทุกข์ สิ่งซึ่งมันเป็นทุกข์ คือมันถูกบีบคั้นให้แตกสลาย ไม่ควรยึดถือ เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ไม่เที่ยง ถูกบีบคั้นให้แตกสลาย ไม่ควรยึดถือ พระปัญจวัคคีย์ ท่านรู้แจ่มแจ้งด้วยจิตใจอย่างถ่องแท้ ไม่ใช่รู้ด้วยการฟังแล้วก็คิดเอา แต่ท่านเห็นความจริงเอา เห็นความจริงของขันธ์ทั้ง 5 รูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ขันธ์ทั้ง 5 ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา ท่านก็หมดความยึดถือในขันธ์ทั้ง 5 หลวงพ่อปราโมทย์ ปาโมชฺโช วันสวนสันติธรรม 30 เมษายน 2566 อ่านบทความเต็มได้ที่ https://www.dhamma.com/anattalakkhana... สารบัญวิดีโอ 00:00 อารัมภบท 02:04 รากเหง้าของความอยากทั้งหลาย คือเราไม่เห็นความจริงของกายของใจ 09:19 อนัตตลักขณสูตร 24:10 ใจไม่ยึดถือ ใจก็หมดความดิ้นรน พอไม่ดิ้นรน ใจก็ไม่ทุกข์ 37:34 ช่วงส่งการบ้าน