BJK - Όσα με φτιάξαν

Yeah… BJK. Κάποιες φορές αυτό που σε προστατεύει είναι το ίδιο που δεν σ’ αφήνει να κοιμηθείς. Μεγάλωσα να βλέπω τον κίνδυνο πριν γίνει φανερός, να μην πιστεύω εύκολα κανέναν όταν γίνεται καλός. Είδα χέρια ν’ απλώνονται μονάχα όταν υπήρχε φως, κι όταν σκοτείνιαζε η φάση να μικραίνει ο κύκλος διαρκώς. Έχω πράγματα που κρύβω κι απ’ τον ίδιο τον καθρέφτη, χαμόγελα για κάλυψη, ο πόνος μέσα μου δραπέτης. Με βλέπεις ήρεμο και λες πως τίποτα δεν με αγγίζει, μα τα βράδια το μυαλό μου ό,τι έχτισα το γκρεμίζει. Έχω ανασφάλειες ντυμένες με αυτοπεποίθηση, μπαίνω μέσα σαν να ξέρω, μέσα μου υπερένταση. Δεν είναι πάντα δύναμη να μη ζητάς βοήθεια, μερικές φορές ο φόβος μεγαλώνει και τον λες συνήθεια. Και φοβάμαι την ηρεμία πιο πολύ απ’ την πίεση, γιατί όταν όλα πάνε ίσια περιμένω την πτώση. Σαν να έμαθα πως κάθε καλό ζητάει θυσία, πριν χαρώ μια νίκη ψάχνω πού κρύβεται παγίδα. Έκανα λάθη και δεν ψάχνω δικαιολογία, πλήγωσα ανθρώπους που μου δίνανε αξία. Κράτησα μέσα μου συγγνώμες από περηφάνια, κι έμαθα αργά πως ο εγωισμός αφήνει πίσω του συντρίμμια. Είπα «θα αλλάξω» και ξανάκανα τα ίδια, είπα «δεν πονάω» ενώ με έκαιγαν τα βράδια. Είπα «δεν χρειάζομαι κανέναν», άλλο ένα από τα ψέματα, γιατί όποιος μένει μόνος συνηθίζει και τα τέρατα. Δεν γυρνάει ο χρόνος, αυτό είναι το μάθημα, να ζεις με ό,τι έκανες χωρίς να γίνεσαι το σφάλμα. Να κοιτάς κατάματα αυτό που σε φοβίζει, κι αντί να λες «έτσι είμαι», να σκοτώνεις ό,τι σε γυρίζει. Αμφιβάλλω, αναλύω, παραλύω κι επανέρχομαι, χάνω ισορροπίες, μα στο τέλος ανασυντάσσομαι. Δεν εξιδανικεύομαι, δεν λέω πως δικαιώνομαι, άμα φταίω το παραδέχομαι, γι’ αυτό και εξελίσσομαι. Άλλοι θέλουν χρήματα για να νιώσουν ασφαλείς, άλλοι δύναμη για να μην τους ακουμπήσει κανείς. Κι εγώ τα ήθελα όλα μέχρι που κατάλαβα νωρίς πως μπορείς να έχεις όλο τον κόσμο και μέσα σου να ’σαι μισός. Το χρήμα αλλάζει σπίτι, όχι πάντα χαρακτήρα, βάζει καλύτερο ποτό, μα δεν σου σβήνει την πίκρα. Αγοράζεις ό,τι ήθελες, μα όταν κλείσει η πόρτα, οι ίδιες σκέψεις που είχες χθες σε περιμένουν πρώτα. Κι όσο ανεβαίνεις βλέπεις πρόσωπα ν’ αλλάζουν, αυτοί που δεν σε ξέρανε ξαφνικά να σε αγκαλιάζουν. Να λένε «πάντα πίστευα» ενώ τότε σε χλευάζαν, κι αυτοί που ήταν δίπλα αθόρυβα ακόμα να σε νοιάζονται. Αυτούς κρατάω. Αυτούς που ήτανε παρόντες πριν υπάρξει αποτέλεσμα, πριν το όνομα, πριν το χρήμα, πριν οποιοδήποτε βλέμμα. Όταν όλο το σχέδιό μας ήταν «κάπως θα το κάνουμε», κι ας μην ξέραμε τον τρόπο, μόνο ξέραμε πως αντέχουμε. Κάποιες φορές πιστεύω πως όλα είναι εναντίον μου. Μετά θυμάμαι πόσες φορές νόμιζα πως τελείωσα και τελικά ξημέρωσε. Δεν ξέρω αν αυτό που με κρατάει είναι πίστη, πείσμα, εγωισμός ή απλά συνήθεια στην επιβίωση. Ίσως λίγο απ’ όλα. Δεν ήρθα μέχρι εδώ για να φοβηθώ την απόσταση, δεν κουβάλησα τόσα για να ψάχνω τώρα απόδραση. Κάθε πληγή μου κι ένα μάθημα, κάθε λάθος μου απόφαση, κάθε φορά που είπα «τέλος» έγινε άλλη μια παράταση. Δεν θέλω θρόνο αν για θρόνο πρέπει να χάσω τους δικούς μου, δεν θέλω φώτα αν τα φώτα με τυφλώνουν απ’ τους στόχους μου. Δεν θέλω κόσμο να φωνάζει τ’ όνομά μου μες στους δρόμους, αν γυρνάω σπίτι και δεν μπορώ να μείνω μόνος με τους φόβους μου. Έχω ακόμα δρόμο, έχω λάθη να διορθώσω, έχω χρέη που δεν είναι λεφτά και πρέπει να ξεχρεώσω. Σ’ αυτούς που με κρατήσαν όταν πήγαινα να λιώσω, και σ’ εκείνον τον παλιό μου εαυτό που του ’πα «θα σε σώσω». Όχι με αμάξια, ούτε με ρολόγια, ούτε με λογαριασμούς γεμάτους μηδενικά. Να τον σώσω δείχνοντάς του πως όσα πέρασε δεν πήγανε χαμένα τελικά. Έχω σκοτάδια, έχω φόβους, έχω πράγματα που καίνε, έχω πρόσωπα που φύγαν μα οι κουβέντες τους μου μένουν. Έχω φίλους που χαθήκαν, άλλους που ακόμα επιμένουν, κι έχω μάθει πως οι αληθινοί δεν χρειάζεται να λένε. Έχω όνειρα που άλλαξαν, δεν σημαίνει πως πεθάναν, έχω σχέδια που απέτυχαν κι άλλα που ακόμα δεν προφτάσαν. Έχω δει πόρτες να κλείνουν κι άλλες μόνοι μας ανοίξαμε, κι όσα τότε μας πονέσαν είναι αυτά που μας χτίσανε. Κι αν με ρωτήσεις αν μετάνιωσα, ναι. Για όσα έκανα και για όσα δεν τόλμησα. Για ανθρώπους που θεώρησα δεδομένους. Για φορές που δεν μίλησα. Για φορές που μίλησα παραπάνω. Αλλά δεν θέλω να σβήσω το παρελθόν μου. Γιατί αν σβήσω όσα με πλήγωσαν, ίσως σβήσω κι αυτόν που έμαθε να τα αντέχει. Δεν είναι ιστορία επιτυχίας. Είναι ιστορία επιβίωσης. Ό,τι έχασα, ό,τι φοβήθηκα, ό,τι αγάπησα, ό,τι με διέλυσε… όλα άφησαν κάτι πίσω. Και μ’ αυτά που άφησαν, έφτιαξα εμένα. BJK. #Rap #Greekrap #Youtube #OldSchool