Izoien erregina

Bazen herri zahar bat lur hautsiaren hegoan, misterioz estalia inoiz kontatu gabean. Tom poeta kantari, Lievha bere maitea, aintzira zahar magiko patua zain zegoena. Erabiltzen zituen hitzak poza margotzen zuten, eta haren edertasuna gozo-gozo kantatzen zuen. Altxor askoren istorioak urpean ezkutatuak… ez zekien xuxurlatan deiak zirela piztuak. Goiz isil baten barean, isiltasunaren pean, ur beltzak altxatu ziren… eta maitasuna joan zen. Aintziraren sakonean koroa zaharrarekin… eta ordutik isiltasuna hilobi bihurtu zen. Izotz azpian nire eguzkia, ur azpian bere kantua, bere arima nire baitan da… ez itzazu lotu katean. Izotz azpian nire maitea, ur azpian bihotza da, bere izena bizi da nirean… ez hondoratu ilunean. Eta orain salbatzeko, giltza bat aurkitu behar, basoaren antzinako espirituak sekretua gordetzen du han. Poeta uretara sartu zen, eten gabe oihuka, baina oihartzunak itzuli zion beldurra eta bakardadea. Alferrik kantatu zien uhinei lasaitzeko… baina gaua iritsi zen eta ez zuen atsedenik hartu. Oihu itogarri batek sakonean erantzun… eta bere buruan amesgaiztoek isilean hitz egin zuten. Izotz azpian nire eguzkia, ur azpian bere kantua, bere arima nire baitan da… ez itzazu lotu katean. Izotz azpian nire maitea, ur azpian bihotza da, bere izena bizi da nirean… ez hondoratu ilunean. Gaueko iluntasunean beragana etorri zen, begiak itzalita zituen eta negua arnasean. Izotzezko jantzia soinean, hitzez min egiten zuen, nire bularrean sastakaia balira bezala sartzen ziren. Isilik besarkatu zuen, benetakoa balitz bezala, bere azal hotzean sentituz ia heriotzaren maitasuna. Eta begiak irekitzean… amets gris bat besterik ez… aintziraren hondotik oraindik ez da itzuli… ez da ageri. Izotz azpian nire eguzkia, ur azpian bere kantua, apurtuko dut zure lotura… askatuko dut bere arima. Izotz azpian nire maitea, ur azpian bihotza da, bere izena sua da nirean… itzul dadila argira. Amaiera noiz iritsiko… ura berriro bare… maitearen kantuak patua idatz dezan berriz.