Σαν αεράκι. Като ветрец

Пеещи Картини Текст: Ναπολέων Λαπαθιώτης. Наполеон Лапатиотис ------------------------------------------------------------------------------------------- Σαν αεράκι. Като ветрец Χρυσή μου αγάπη, αν ήξερες τι μέλι είσαι για μένα... Τα μπουμπουκάκια τα όμορφα, τα μοσχομυρισμένα. Και τα αγεράκια που φυσούν Σα λιποθυμισμένα, δεν έχουνε το βάλσαμο που `χεις εσύ για μένα... Της λίμνης τ’ αφρολούλουδο και του γιαλού η γαλήνη. Η σμύρνα, το ροδόσταμο που αργοσταλάει και σβήνει. Κι οι ροδωνιές, κι η ολόδροση του κήπου ανθόπλημμύρα, των δυο χειλιών σου των γλυκών δεν στάζουνε τα μύρα...!!! Πάω στην τρισέρημη αμμουδιά και μόνη τι να κάμω; Χαράζω κύκλους απαλούς Στο μουσκεμένον άμμο... Σαν αγεράκι χάνονται στο κύμα Απάνω απάνω Και απόμεινα στην ερημιά Μονάχη... Τι να κάμω!!! Τώρα το ετοιμοθάνατο βαλσαμωμένο αγέρι, γλυκά τραγούδια θλιβερά ν’ αναστενάξει ξέρει... Αλήθεια! Ξέρει πιο γλυκά να τραγουδάει από μένα! Εγώ δεν ξέρω πιο γλυκά μα ξέρω πιο θλιμμένα... Художествен превод: Моя златна любов, ако знаеше какъв мед си ти за мен… Красивите пъпки, уханните цветя. И ветрецът, който повява като припаднал, няма балсама, който имаш ти за мен… Водното цвете на езерото и спокойствието на морския бряг, смирната и розовата вода, която бавно се стича и угасва. И розите, и свежият, разцъфтял до преливане градински свят — ароматът на твоите две сладки устни не може да се сравни с тях. Отивам на съвсем пустия бряг — сам, какво да правя? Рисувам нежни кръгове в мокрия пясък… Като ветрец те се разтварят върху вълната, а аз оставам в пустотата — сама… Какво да правя?! А сега умиращият, балсамиран вятър знае да въздиша нежни, тъжни песни… Наистина! Той знае по-сладко да пее от мен! Аз не зная по-сладко, но зная по-тъжно.