Hoe turf en aardappelmeel een streek grootmaakten en weer kapotmaakten: de Veenkoloniën, Groningen

De Groninger Veenkoloniën zijn geen natuurlijk landschap: ze zijn met de hand uitgegraven. Vanaf de zeventiende eeuw staken generaties arbeiders het veen af voor turf, en toen het veen op raakte, vonden Stadskanaal, Veendam en Pekela nieuwe welvaart in aardappelmeel en strokarton — tussen 1860 en 1900 verrezen er tientallen fabrieken. Maar vanaf de jaren zestig sloten de fabrieken, de bedrijvigheid trok weg, en wat achterbleef waren kaarsrechte kanalen, hoge werkloosheid en wat onderzoekers 'erfelijke armoede' zijn gaan noemen. Wat je leert • Hoe turf werd gestoken en waarom er een heel landschap van kaarsrechte kanalen ontstond • Hoe de streek na het veen overschakelde op aardappelmeel en strokarton • Waarom tientallen fabrieken tussen 1860 en 1900 verrezen en vanaf de jaren zestig weer sloten • Wat 'erfelijke armoede' betekent en wat er van de veenkoloniale nijverheid overbleef Educatief en historisch materiaal. Belangrijkste bronnen — Veenkoloniaal Museum, Veendam — De Verhalen van Groningen (RHC Groninger Archieven) — Groninger Archiefnet / Nieuwe Groninger Encyclopedie — Avebe — «Geschiedenis»; RTV Noord — «Honderd jaar Avebe» — Sociaal Planbureau Groningen / RUG — onderzoek naar «erfelijke armoede» in de Veenkoloniën — en andere bronnen #geschiedenis #Nederland #Veenkolonien #Groningen #turf