NGA PODGORICA NE SHKODER

ME TRASTA N’QAFË Historia e atyne që kufini i ndau, por jeta i bashkoi Nga Podgorica u nisën nji ditë, pa dasëm, pa fustan me dritë. Adlija, Elmazja, Ulejmja e Nadirja, me trastat n’qafë e me kryet kah shpija. Pak bukë me vete, pak tesha për udhë, e n’zemër nji mall që s’u shue kurrë. Dikush la nanën te pragu i shpisë, dikush nji vlla, nji motër t’rinisë. Dikush tha: “Shpejt kena me u kthye”, po vitet kaluen e kufini u mbyll. E ajo fjalë “shpejt”, që u tha pa mendue, zgjati nji jetë, me zemrat përgjysë. Nëpër liqen, me lundër të vogël, u nisën ata drejt nji bote tjetër. Qielli u nxi e shiu nisi me ra, po lundra drejt Shkodrës nuk u ndal. Me trasta n’qafë e me zemrën plot, erdhën n’Shkodër, i pruni kjo botë. Lufta ua mori rrugën e kthimit, po s’ua mori forcën e fillimit. U martun pa zhurmë, pa dasma me njerëz, lindën vajza e djem, u mbushën sofrat. Ngritën shtëpi, vunë gur mbi themel, e Shkodra i mori si bijtë e vet. E prej atyne që erdhën nji ditë, me pak në duar, po me zemër të mirë, sot jena na — nipa e mbesa, degë të gjalla të së njajtës rrënjë. Xhemali takoi Adlijen, tetëmbëdhjetë vjeç, e krejt fjalët që kishte mendue iu fikën. Adlija prej Podgorice, plot nur e hijeshi, n’Shkodër do t’ndërtonte familjen e saj. E si ajo, sa vajza podgoricane, erdhën me mallin e shpisë mbi supe. Shkodra fort mirë i begatisi, u dha nji derë, nji sofër, nji emën të ri. E shtëpia n’Dërgut, e vogël atëherë, për ta u ba nji univers i tanë. Aty qeshën, aty qanë, aty Podgoricën me Shkodrën bashkuen. Me trasta n’qafë e me zemrën plot, erdhën n’Shkodër, i pruni kjo botë. Lufta ua mori rrugën e kthimit, po s’ua mori forcën e fillimit. U martun e lindën fëmijë, nipa e mbesa, në çdo brez vazhduen kujtimet e shpresa. Ngritën shtëpi, vunë gur mbi themel, e prej atyne sot jena nji brez i tanë. E matanë kufinit mbeti nji nanë e nji babë, nji oborr, nji derë, nji prag i largët. Mbetën Murati, Fadilja, kujtimet e para, e vite që s’i kthente ma asnji kalendar. Sa herë frynte era prej asaj ane, dukej sikur sillte nji za prej Podgorice: “A jeni mirë? A na kujtoni?” E zemra përgjigjej pa nxjerrë za: “Ju kena këtu. S’ju kena harrue.” Se njeriu rrënjët i merr me vete, edhe kur nji tokë tjetër e pret. I mbjell te fëmijët, te nipat, te mbesat, e kështu nji histori kurrë nuk vdes. REFRENI FINAL — KOR Me trasta n’qafë erdhën dikur, pa pasuni, po me zemër gur. Podgorica mbrapa, Shkodra përballë, mes tyne nji liqen, mbi ta nji mall. U martuen, punuen, ngritën shtëpi, lindën fëmijë e mbollën dashni. E sot kur pyesim: “Prej kah vijmë na?” Përgjigjen e sjell era mbi liqen: Prej atyne që ikën pa dashtë me ikë, prej atyne që ditën prapë me u ngritë. Prej dy brigjeve, prej nji historie, prej Podgorice e prej Shkodre, prej dhimbjes që u ba familje. Trastat e vogla që sollën atëherë sot janë pemë me degë pa fund. Se kufini mundet me nda dy anë të dheut, por s’mundet me nda gjakun, s’mundet me fshi kujtesën, s’mundet me vra dashninë. Podgorica na dha rrënjët, Shkodra na rriti degët. E sot jena na — historia që vazhdon.